Μικρές ανθρώπινες αδυναμίες

Πριν από οκτώ μήνες, σε μια περίοδο που παίχτηκαν πολλά σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο κι ενώ όλα έδειχναν τον δρόμο προς την καταστροφή, υπήρξε κάποιος που ήθελε ντε και καλά να γίνει «κολλητός».

Εκ φύσεως γκρινιάρης και με ισχυρά «καμπανάκια», δεν ήθελα και πολύ να καταλάβω ότι ο τύπος, την «έβρισκε» με την όλη κατάσταση. Στην ανάγκη του να αισθανθεί όμοιος προς όμοιο σε κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο, φρόντιζε, σχεδόν καθημερινά, να βρίσκεται κάπου κοντά, λέγοντας μου «μη κάνεις έτσι, δεν χάθηκε ο κόσμος, πιάσε μια δουλειά, κι εγώ υπάλληλος είμαι δεν έπαθα τίποτα… κλπ κλπ».

Τελευταία φορά που μιλήσαμε, ήταν κάπου στον περασμένο Ιούλιο. Τηλέφωνο «τι κάνεις…» και όλα τα σχετικά. Ο πάγος ήρθε κι έδεσε σαν κομπόστα, με την απάντηση μου «όλα καλά, προχωράμε γι άλλα». Ευθύς αμέσως με ρώτησε αν βρήκα δουλειά. Του απάντησα λοιπόν, «συνεχίζουμε με ένα νέο περιοδικό και φτου κι απ’ την αρχή». Αυτό ήταν. Είπε ένα ξερό «γεια», έκλεισε το τηλέφωνο κι από τότε μη τον είδατε.

Μικρές ανθρώπινες αδυναμίες. Αυτό είναι όλο κι εκεί βρίσκεται η απάντηση σε όλα τα ερωτηματικά. Κανένας δεν είναι ίδιος με κανέναν και είναι απολύτως λογικό και φυσιολογικό, να μην μπορούν όλοι να διαχειριστούν το ίδιο τις μικρές αλλά και τις μεγάλες αδυναμίες τους.

Προχθές, σε μια επίσκεψη ξεσκονίσματος στο φατσοβιβλίο του Καφενέ, είδα την φωτογραφία ενός φίλου από τα παλιά. Φίλου… από αυτούς τους φίλους που ξεχνάνε και πάνε σαν το φτερό στον άνεμο. Τέλος πάντων. Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στον «τοίχο» του, έπεσε το μάτι μου σε ένα σχόλιο που σαν το είδα, λύθηκα στα γέλια. Όχι τόσο για το περιεχόμενο του και για την βεβαιότητα του υπογράφοντος περί της ορθότητας των όσων ανέφερε, αλλά για το γεγονός ότι όσα ισχυρίζεται, τα ίδια ακριβώς (!) είχε ισχυριστεί και κάποιος άλλος αλλά για τον υπογράφοντα του σχολίου σε  μένα. Θα με ρωτήσετε ίσως, που κολλάνε τα όσα γράφω εδώ, με τα όσα ανέφερα πιο πάνω. Υπάρχει σχέση. Το πρόσωπο που εξαφανίστηκε από την ζωή μου (και τον ευχαριστώ γιατί πρόλαβε πριν τον αρχίσω στις φάπες) είναι «κοινός» φίλος με τον σχολιαστή που προανέφερα.

Εν κατακλείδι… Οι μικρές ανθρώπινες αδυναμίες, έχουν τον πρώτο και τον κύριο λόγο στις ανθρώπινες σχέσεις. Το πρόβλημα οξύνεται, όταν υπάρχει έλλειψη «κοινού νου» και έλλειψη διαχειριστικής ικανότητας ή μάλλον έλλειψη θέλησης για διαχείριση των αδυναμιών μας.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σαν τα μαθηματικά. Στα μαθηματικά, για να καταλήξεις στο αν μια «υπόθεση» είναι αληθής, πρέπει να ακολουθήσεις αυστηρούς κανόνες και το κυριότερο να έχεις σταθερές βάσεις πάνω στις οποίες θα κινηθείς. Εάν δεν το κάνεις, το αποτέλεσμα σου θα είναι πάντα «υποθετικό» και ποτέ διακριβωμένο. Όμως, από ότι φαίνεται, είναι πολλοί αυτοί που αρνούνται την ανάλυση και επιμένουν στην υπόθεση. Ίσως ο γιατί αυτό βολεύει καλύτερα, καθώς έτσι, δεν κινδυνεύουν να παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος.