Η πτώση του PZL και ο τραγικός θάνατος του χειριστή Σμήναρχου Στέργιου Κωτούλα, φέρνει στο νου μου ένα άρθρο που έγραψα πριν από αρκετό καιρό, για τους ήρωες της διπλανής πόρτας. Στην περίπτωση των PZL αλλά και των Grumman, που απαρτίζουν την 359 ΜΑΕΔΥ, οι ήρωες της διπλανής πόρτας, είναι κυρίως απόστρατοι ιπτάμενοι, οι οποίοι συνεχίζουν να δίνουν την δική τους μάχη, πετώντας με αεροπλάνα τα οποία δυστυχώς, δεν «γράφουν» καλά στους τηλεοπτικούς φακούς. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, αυτοί οι άνθρωποι να μένουν στην αφάνεια.
Ο τραγικός θάνατος του Σμήναρχου Κωτούλα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παράπλευρη απώλεια, στον πόλεμο που έχουν κηρύξει ανίκανοι πολιτικοί, ενάντια στην χώρα που υποτίθεται ότι υπηρετούν.
«Παράπλευρη απώλεια». Μια φράση που τα τελευταία χρόνια, φορέθηκε πολύ στην προσπάθεια κάποιων άλλων πολιτικών – ξένων – να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, κάθε φορά που άμαχοι πληθυσμοί πλήρωναν με την ζωή τους τις λάθος επιλογές των ισχυρών.
Κάπως έτσι συμβαίνει και με το χθεσινό ατύχημα. Ένας ακόμα νεκρός που σύντομα θα ξεχαστεί όπως τόσοι άλλοι. Στα παράθυρα έγιναν συζητήσεις για την παλαιότητα των αεροσκαφών, για την ανευθυνότητα της κυβέρνησης και για πολλά άλλα, μα κανένας δεν έμεινε στο γεγονός, ότι αυτοί οι άνθρωποι που τα πετούν, παίζουν την ζωή τους κορώνα – γράμματα κυριολεκτικά για το τίποτα… Άνθρωποι που πέρασαν μια ζωή πετώντας μαχητικά, παίζοντας και τότε την ζωή τους κορώνα – γράμματα για να είμαστε εμείς ασφαλείς. Άνθρωποι που επέστρεψαν στην ενεργό δράση, πετώντας με ελάχιστα μέσα ασφαλείας, για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όλους εμάς.
Πόσες φορές έχετε δει τα Canadair στην τηλεόραση και πόσες φορές έχετε δει τα PZL και τα Grumman; Πηγαίνω στοίχημα, ότι πολλοί από εσάς, δεν γνωρίζατε ούτε και την ύπαρξη τους. Αυτά δεν υπάρχουν για κανέναν και μαζί με αυτά, δεν υπάρχουν και οι χειριστές τους. Κι αν χαθεί και κανένας από αυτούς, δεν θα γίνει και μεγάλος ντόρος. Στην πραγματικότητα, αυτοί οι χειριστές, είναι που επιβλέπουν και αποτρέπουν μια μικρή φωτιά να εξελιχθεί σε μεγάλη. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, οι κάμερες και τα φώτα της δημοσιότητας να μην στρέφονται πάνω τους, κάτι που γίνεται με τα γνωστά σε όλους μας Canadair, τα οποία δένουν απόλυτα με το σκηνικό μιας μεγάλης φωτιάς.
Επειδή δεν θέλω να παρεξηγηθώ, το ίδιο ήρωες είναι και οι χειριστές των μεγάλων αεροσκαφών και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, αλλά κάποια στιγμή σε αυτόν τον τόπο, θα πρέπει να μάθουμε και να τιμούμαι κι αυτούς που παλεύουν καθημερινά για εμάς αθόρυβα και με ελάχιστα μέσα. Αυτούς που όταν δίνουν την ζωή τους, πρέπει να τους υπολογίζουμε ανάμεσα στους ήρωες και όχι να τους βλέπουμε σαν παράπλευρη απώλεια εξαιτίας της αδιαφορίας του κράτους. Ενός κράτους που ξοδεύει εκατομμύρια για την πολυτελή μεταφορά των βουλευτών του, αλλά υποχρεώνει χειριστές να πετούν με αεροπλάνα του ’80 (PZL) και με αεροπλάνα του ’74 (Grumman).
Το σημερινό άρθρο, είναι αφιερωμένο σε όλους τους χειριστές των πυροσβεστικών αεροσκαφών (Canadair, PZL και Grumman) που κάθε καλοκαίρι προσφέρουν και την ζωή τους για να προστατέψουν όλους εμάς.
Ο Καφετζής
0 Απαντήσεις to “Παράπλευρη απώλεια”