Μέχρι τώρα με ξέρατε ως Καφετζή. Κάποιοι άλλοι με ήξεραν ως Πάνο, ως Παναγιώτη, οι κολλητοί ως Τάκη…
Από τούδε και στο εξής, αποφάσισα ότι θα λέγομαι Κόφιμαν ο Ελέφαντας! Καλά το διαβάζετε!
Διάβασα το πρόσφατο post του καλού blogoγείτονα hackaday και πήρα θάρρος γιατί κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνος στην κούρσα της απόδειξης ότι δεν ανήκω στην συνομοταξία των τεράστιων θηλαστικών με την περίοπτη προβοσκίδα και τους χαυλιόδοντες.
Είναι στ’ αλήθεια απίστευτο να κοιτάζεσαι στον καθρέπτη σου και να λες:
- «βρε λες να του μοιάζω»;
- «βρε λες να είναι τόσο μεγάλα τα αυτιά μου;»
- «βρε μύτη είναι αυτό ή προβοσκίδα;»
Κοιτάς, κοιτάς και ξανακοιτάς και στο τέλος…καταλήγεις στο συμπέρασμα, ότι μάλλον μοιάζεις με ελέφαντα, μέχρι που ξημερώνει μια μέρα που λες: «βρε δεν πάει στο διάολο…είμαι ελέφαντας…αφού αυτό λένε όλοι»…
Κάπου εκεί ηρεμείς, συνέρχεσαι και αποφασίζεις να πορευτείς αναλόγως. Πιάνεις δουλειά σε τσίρκο, πηγαίνεις στην πλησιέστερη ζούγκλα ή αποφασίζεις να αυτοδωρηθείς σε κάποιο πάρκο για να σε βλέπουν τα πιτσιρίκια και να σου πετούν ξηρούς καρπούς! Το μόνο που σε μπερδεύει, είναι το «τσιρλιπιπίμ»… Σε σχέση με το δικό σου, του ελέφαντα είναι κάτι τεράστιες μπάλες… Όμως και αυτό το ξεπερνάς, καθότι, είπαμε: άπαξ και πήρες την απόφαση ότι είσαι ελέφαντας, τέρμα και τελείωσε. Είσαι!
Σε έναν κόσμο όπου επιζούν οι κάθε λογής ανώμαλοι, απατεώνες, συκοφάντες και κουτοπόνηροι μικρο-συμφεροντολόγοι, το να είσαι ελέφαντας, είναι Τιμή και όχι βρισιά. Γι’ αυτό σου λέω Δημήτρη μου, μη σκας… Να σου κρατήσω χώρο στο πάρκο κάτω από τον φοίνικα;
Ο Καφετζής…που τυγχάνει να είναι και ελέφαντας!
*original image > http://picture-book.com/node/6377
Αφού έχει φοίνικα δε λέω όχι… θα λέω ότι είμαι στη Χαβάη…
Νεαρό θηλαστικό,χρώματος γκρι με μεγάλα αυτιά και μετρίου μεγέθους προβοσκίδα ζητεί θέση κοντά στο φοίνικα προτού γίνει υπερμέγεθες και με γκρι ψυχή πέρα από δέρμα…