Πέρασε 1 χρόνος, 9 μήνες και 4 ημέρες από την ημέρα που πέρασα το κατώφλι της blogoσφαιρας. Ήταν 15 Οκτωβρίου του 2007 όταν άνοιξε ο πρώτος Καφενές, στο Blogspot. Στις 7 Ιουλίου έκλεισα 1 χρόνο εδώ στο WordPress. Πέρασαν τα γενέθλια του Καφενέ κι εγώ τα ξέχασα απορροφημένος από την προσπάθεια για να βγει το περιοδικό.
Δεν θα αναπολήσω και δεν θα απαριθμήσω τις καλές και τις κακές στιγμές που έζησα μέσω αυτής της μικρής γωνιάς στην αχανή χώρα του blogging.
Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα πρόβλημα που με απασχολεί και έχει να κάνει με την διαφορά ανάμεσα στο blogging και στην έντυπη δημοσιογραφία.
Blogging VS Publishing. Συγχωρήστε μου την χρήση των αγγλικών. Αυτό γίνεται καθαρά για πρακτικούς λόγους. Blogger και εκδότης αρθρογράφος. Αυτός θα έπρεπε να είναι ο τίτλος του άρθρου.
Εδώ στην blogoσφαιρα έχω μάθει να λέω τα πράγματα με το όνομα τους και όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε, δεν είναι λίγες οι φορές που αρπάχτηκα και δεν έκλεισα το στόμα μου με ότι θεωρούσα άδικο. Έτσι ήμουν μια ζωή, έτσι έχω συνηθίσει να κάνω, αυτό πιστεύω ότι είναι σωστό, αυτό έκανα και μέσω του Καφενέ. Μπαίνοντας στον χώρο των εκδόσεων και της έντυπης αρθογραφίας / δημοσιογραφίας, δεν μου πέρασε ούτε μια στιγμή από το μυαλό ότι θα πρέπει να αναθεωρήσω αυτή την τακτική. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μπορείς άραγε να εκτείνεις την τακτική του blogging στην έντυπη δημοσιογραφία;
Χθες δέχτηκα τηλεφωνική επίθεση από κάποιον που θεωρεί τον εαυτό του θιγμένο από ένα άρθρο μου σχετικά με ένα event που έγινε εδώ στο Ηράκλειο. Το τι άκουσα δεν περιγράφεται. Απείλησε εμένα προσωπικά, την οικογένεια μου, το περιοδικό και ότι του ήταν εύκαιρο. Αφορμή για αυτή την επίθεση οι αλήθειες που τόλμησα και έγραψα στο περιοδικό. Αλήθειες στις οποίες συνηγόρησαν όλοι όσοι έζησαν από κοντά αυτό το event. Αλήθειες που οδήγησαν ακόμα και τις αρμόδιες αρχές να στραφούν εναντίον του πολύ πριν γράψω το οτιδήποτε.
Τα ερωτηματικά που γεννήθηκαν αμέσως μετά, είναι πολλά. Έχεις από την μια ένα περιοδικό και από αυτό πρέπει να ζήσουμε όλοι εμείς που εργαζόμαστε σε αυτό και δεν είμαστε και λίγοι. Για να ζήσει το περιοδικό χρειάζεται αναγνώστες και διαφημίσεις. Έχεις από την άλλη τον Χ θιγμένο ο οποίος μπορεί να προκαλέσει ζημιά (μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία) απλά με μερικά τηλεφωνήματα. Εάν αυτό φαντάζει περίεργο, σας λέω πως δεν είναι. Εδώ μιλάμε για ένα μικρό τόπο όπου η λάσπη πιάνει πιο εύκολα από ότι σε μια μεγαλούπολη όπως είναι η Αθήνα. Εάν λοιπόν ο Χ θιγμένος τυγχάνει να έχει και κάποια μικρή δύναμη, του αρκούν μόλις μερικά τηλεφωνήματα για να σου κλείσουν αρκετές πόρτες.
Ένα περιοδικό δεν ζει από τις πωλήσεις στα περίπτερα. Τα χρήματα που έρχονται από εκεί είναι ελάχιστα σε σχέση με το πραγματικό κόστος. Αυτό που επιφέρει τα όποια κέρδη, είναι οι διαφημίσεις και για ένα μικρό περιοδικό της περιφέρειας, ακόμα και 2 ή 3 διαφημίσεις που μπορεί να ακυρωθούν, είναι ζημιά.
Έρχομαι λοιπόν αντιμέτωπος με σοβαρά διλλήματα. Το περιοδικό δεν είναι blog, είναι μεν μεράκι (χωρίς αυτό δεν το κάνεις) αλλά είναι και δουλειά από την οποία ζεις. Μια δουλειά με τεράστια έξοδα και με πολύ υψηλό κόστος εφόσον έχεις επιλέξει την ποιότητα. Τι κάνω; Επιλέγω να μην γράφω την αλήθεια για να έχω πελάτες ή επιλέγω να λέω την αλήθεια ως έχει με τον κίνδυνο να έχω αρνητικά αποτελέσματα σε επαγγελματικό επίπεδο;
Μπορώ να υποκύψω ή όχι στην απαίτηση του οποιουδήποτε να κάνω το μαύρο άσπρο για να διασφαλίσω την ευημερία του περιοδικού; Δεν ρωτάω αν πρέπει γιατί η απάντηση είναι δεδομένη: όχι, δεν πρέπει να υποκύψω.
Μπορώ να συνεχίζω να γράφω με την ίδια ελευθερία που γράφω στο blog, βάζοντας σε κίνδυνο τις δουλειές όλων όσων εργάζονται στο περιοδικό ή επιλέγω την σιωπή και την ωραιοποίηση των κακώς κειμένων; Αυτό θα φανεί στην πορεία…
Ο Καφετζής
Ήπιαν Καφέ και σχολίασαν