Σάββατο ξημερώματα

Σάββατο ξημερώματα. Μετά από μια δύσκολη μέρα ήρθε η ώρα του Καφενέ. Πολύ καιρό τον αφήσαμε μόνο του και δεν λέει. Είπαμε, καλές οι αλλαγές αλλά στην ηλικία που είμαι τα παλιά και τα γνώριμα δίνουν μια αίσθηση ασφάλειας και βεβαιότητας. Αρκετά με τα δικά μου.

Τι κάνετε όλοι εσείς εκεί έξω στην blogoσφαιρα; Εύχομαι να είστε καλά και να έχετε προγραμματίσει εκδρομές σε παραλίες για πολλές βουτιές σε δροσερά νερά και σε καθαρές παραλίες!

Επίκαιρο το θέμα: το έχετε εμπεδώσει ότι σε λίγες μέρες εφαρμόζεται ο νέος αντικαπνιστικός νόμος; Το άκουσα να το επαναλαμβάνουν χθες στο καράβι της γραμμής. Μας το είπαν μια, μας το είπαν δυο, μας το είπαν τρεις… Γέλασα! Εφαρμόζουν τον νόμο κατακαλόκαιρο που όλοι ούτως ή άλλως κάθονται έξω, οπότε καμία ζημιά για καφετέριες και άλλα λοιπά καταστήματα μαζικής εστίασης. Πάμε στοίχημα ότι μέχρι τον χειμώνα θα έχει χαλαρώσει το μέτρο όπως τόσα άλλα μέτρα και θα έχουν ανοίξει τόσα «παράθυρα» που ακόμα και οι μη καπνίζοντες θα σκεφτούν σοβαρά να αρχίσουν το κάπνισμα προκειμένου να πιουν μια μπύρα; Άλλωστε, για ποιον χειμώνα μιλάμε; Σε μέρη όπως εδώ, μέχρι και τον Νοέμβριο – Δεκέμβριο κάθεσαι άνετα έξω. Άντε να σου ανάψουν μια από αυτές τις σόμπες εξωτερικού χώρου κι αυτό κοντά στα Χριστούγεννα για να αισθανθείς το πνεύμα των ημερών που απαιτεί κρύο ντε και καλά.

Αυτά τα ολίγα από μένα. Σας αφήνω με τις καλύτερες ευχές μου για ένα όμορφο Σ/Κ και παραδίδω την σκυτάλη στην Αγάπη Κ.

Ο Καφετζής

__________

Έχω πολύ καιρό να σας μιλήσω και μου λείψατε! Βλέπετε λίγο η καθημερινότητα που μας απορροφά, λίγο η μετακόμιση και το πακετάρισμα (καλά πότε μαζεύτηκαν τόσα πράγματα; τόσα χαρτιά, τόσες φωτογραφίες, τόσες αναμνήσεις;), λίγο ο καιρός (ζέστες παιδιά, δεν είναι να κάθεσαι με το λαπ-τοπ και να ιδρώνεις ενώ μπορείς να είσαι αραχτή παραθαλάσσια να πίνεις τον φρέντο σου) και λίγο η σκοτούρα της δουλειάς, όλο έβρισκα δικαιολογίες να μην γράφω.

Ναι, δικαιολογίες… γιατί όταν σε τρώει το μαμούνι της έγγραφης επικοινωνίας, πρέπει να εφευρίσκεις διάφορες προφάσεις για να μην ενδίδεις στον πειρασμό! Όπως όμως όλα στη ζωή, κάποια στιγμή συνηθίζεις και όταν το μαμούνι σε τσιμπήσει, έχεις έτοιμη την δικαιολογία: «δεν μπορώ τώρα, είμαι κουρασμένη», «δεν μπορώ τώρα, πρέπει να βάλω πλυντήριο», «δεν μπορώ τώρα, λαδώνω τη μπερέτα», «δεν μπορώ τώρα, πρέπει να διπλώσω γάζες». Ναι, το τελευταίο είναι κουλό, αλλά όταν έχεις τελειώσει το λάδωμα της μπερέτας, σίγουρα θα σου χρειαστούν και οι γάζες.

Μα τον Θεό, αν είχα την μπερέτα, θα είχα πάει φυλακή με όλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Η Νου Δου ακόμα να πάρει το μήνυμα των εκλογών, ο Γιωργάκης εξακολουθεί να ζει την νιρβάνα του, ο Αλέκος αποχωρεί από την σκηνή με ελαφριά βηματάκια (αν όχι με ελαφριά καρδιά). Τα κρούσματα της νέας γρίπης αυξάνονται και η ειδησεογραφία βαρέθηκε να κρατά θερμόμετρο να μετρά τον πυρετό των φουκαράδων αρρώστων, η Ελλάδα θυμήθηκε ότι υπάρχει τρομοκρατία (που είσαι Ξηρέ, που είσαι Κουφοντίνα;) και η Αττική για άλλη μια χρονιά στην πυρά. Αλήθεια, ακόμα και εγώ η άσχετη επαρχιώτισσα, απόρησα γιατί όλη η φασαρία στα κανάλια για το ποιός ειδοποιήθηκε και ποιός όχι, για το πότε πήγαν τα πυροσβεστικά αεροπλάνα, για το αν είχαμε κάνει σωστό προγραμματισμό ή όχι, για τον αν «μέχρι χθες έβρεχε» (που το βρήκε ο Χανιώτης υπουργός! Εδώ έχουμε να δούμε βροχή από την πρώτη βδομάδα του Απρίλη, ο Θεός το καλό μας!). Απόρησα με όλα αυτά και όλα τούτα, γιατί περίμενα να ακούσω έστω και ένα σχολιάκι, μια κουβέντα για τα μέρη εκείνα που ξάφνου αναφλέχθηκαν. Ποιούς σκοπούς εξυπηρετούν; Που είναι οι επόμενοι στόχοι; Ποιοί θα ωφεληθούν; Τέλος πάντων, είπαμε, είμαι η άσχετη επαρχιώτισσα, οπότε τι να ξέρω και τι να καταλαβαίνω εγώ από τους δρόμους του μεταξιού;

Φίλοι μου, μου λείψατε. Μου έλειψε αυτή η επικοινωνία μαζί σας. Και επειδή σίγουρα και σεις το ίδιο κουρασμένοι με μένα είσαστε (καιρός μήπως να σχεδιάσουμε τις καλοκαιρινές μας αποδράσεις; καιρός δεν είναι να αρχίσουμε τις φαντασιώσεις του που θα πάμε φέτος διακοπές; Αν και με την επικρατούσα οικονομική κατάσταση, μας βλέπω ένα Σαββατοκύριακο με σλίπιγκ μπαγκ σε κάποια παραλία και πολύ μας είναι), σήμερα θα σας πω μια ιστορία καλοκαιρινή, μια ιστορία αγάπης, μια ιστορία αφοσίωσης και θυσίας, αλλά και μια ιστορία εκδίκησης.

Δεν θα σας την πω με λόγια. Θα σας την πω με εικόνες. Χταπόδι. Ή κατά το λατινικό Oktapodi. Απολαύστε!

Αγάπη Κ.