Με το βλέμμα στραμμένο στο τριήμερο

Μέρες τώρα πιέζω τον εαυτό μου να ασχοληθώ με τον Καφενέ, αλλά δεν μου βγαίνει καθότι οι επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν το επιτρέπουν. Πολλούς μπελάδες βάλαμε στο κεφάλι μας και δεν τους προλαβαίνουμε.

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ειδήσεις για να γελάμε λίγο, καθότι μόνο για γέλια είναι πλέον η εσωτερική ειδησιογραφία. Διαβάζω λοιπόν για τον Γιωργάκη: «Επίθεση στην κυβέρνηση για την υπόθεση Siemens εξαπέλυσε από το Πεδίον του Άρεως, ο Γιώργος Παπανδρέου». Διαβάζω και τα σχετικά για τον Κωστάκη: «Κάλυψη στην υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη παρείχε ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής για τους χειρισμούς στην υπόθεση του σήματος για τον κατηγορούμενο της Siemens Χρ.Καραβέλα».

Να ρωτήσω κάτι, γιατί έχω την αίσθηση ότι κάπου έχασα την μπάλα; Σε εκείνο το περιβόητο debate, ο Κωστάκης κάλυψε ή δεν κάλυψε εμμέσως πλην σαφώς άπαντες τους πολιτικούς Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ σε σχέση με την Μίζενς; Sorry που το ρωτώ, αλλά εγώ με αυτή την αίσθηση έμεινα… Εάν καλώς έμεινα με αυτή την αίσθηση, ο Γιωργάκης γιατί ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνη; Το λογικό θα ήταν να μην πει τίποτα και επιπλέον, σε ένδειξη καλής πίστης και αφοσίωσης στα κοινά καπιταλιστικά ιδεώδη, θα έπρεπε να βγει και αυτός με την σειρά του να καλύψει την Ντόρα. Να πει βρε αδελφέ: «δεν έφταιγε η κοπέλα…ξέχασε ο Μπάμπης το παράθυρο ανοιχτό, φύσηξε αγέρας κι εκείνο το ρημαδόχαρτο έπεσε κάτω και δεν το είδε…».

Τέλος πάντων…

Πρέπει να σας πω ότι σαν πολίτης διακατέχομαι από μια ανάγκη να αναλάβω την ευθύνη για όλα αυτά που λέγονται και γράφονται για τα σκάνδαλα. Καλά το διαβάζετε. Μετά από πολλές σκέψεις, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν διεφθαρμένοι πολιτικοί και αυτό μπορούν να σας το διαβεβαιώσουν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί. Υπάρχουν διεφθαρμένα μυαλά και αυτά είναι τα δικά μας. Εμείς βλέπουμε παντού δολοπλοκίες, εμείς φανταζόμαστε πράγματα, εμείς προκαλούμε όλες αυτές τις αναταραχές χωρίς λόγο και χωρίς αιτία. Ζηλεύουμε. Αυτό είναι όλο. Αυτοί εργάζονται νυχθημερόν για το καλό μας, για να είμαστε ασφαλείς, για να μπορούμε να έχουμε Γερμανικά τηλέφωνα και ταχυδρομεία, για να μπορούμε να έχουμε Αμερικάνικα αεροπλάνα που είναι ανώτερα των Ευρωπαϊκών, για να μας παρακολουθούν με κάμερες και να μας προστατεύουν από τους κακούς ανθρώπους κι εμείς τι κάνουμε; Τους βρίζουμε. Αντί να πούμε ευχαριστώ που μας μειώνουν τα έσοδα για να είμαστε πιο ασφαλείς – όταν δεν έχεις λεφτά δεν σε κλέβει κανένας – γκρινιάζουμε.

Επί τη ευκαιρία θέλω να ζητήσω συγγνώμη από τον πολλά βαρύ και όχι οδηγό κρατικής Lexus (ναι…από αυτές που προστατεύουν το περιβάλλον) για το ΜΠΙΠ του κλάξον μου την στιγμή που πήγε να με τρακάρει με τον τρόπο που πήγε να παρκάρει (κάντε όλοι στην άκρη εγώ είμαι κι άλλος δεν είναι) χθες, εκεί στο ύψος των Λεόντων. Εάν γνώριζα ότι εκείνη τη στιγμή είχε καταφθάσει ο Βαγγέλης (Μεϊμαράκης), δεν θα πάταγα το κλάξον. Καλώς λοιπόν έπραξε ο Lexus chauffeur και απάντησε στο ΜΠΙΠ με εκείνο το βαρύ μάγκικο «σιγάαααααα ρεεεεεεεε» και πολύ κακώς του απαντήσαμε «@##&!!!@@$$#(*)@#» (τόσο δυνατά που πρέπει να μας άκουσαν μέχρι το Κιρ-Κορ). Εκείνη τη στιγμή, έπρεπε να σταματήσω, να κατέβω, να πλησιάσω το επί του υβριδικού οχήματος καθήμενο εις την θέση του οδηγού μέλος της συνοδείας του Βαγγέλη (μπορεί να ήταν και ο οδηγός του) και να ζητήσω ταπεινά συγγνώμη: α) γιατί τόλμησα και πέρασα από εκεί, β) γιατί τόλμησα και αντέδρασα στο δικαίωμα του να παρκάρει όπως θέλει (όποιον πάρει ο Χάρος ο λεβέντης) και γ) γιατί τον ανάγκασα να εκνευριστεί και να πει αυτό που είπε και όπως το είπε.

Γιώργο σου ζητώ συγγνώμη…

Βάλανε την αφίσα του ακριβώς έξω από το γραφείο. Όπου και να γυρίσω το βλέμμα μου τον βλέπω να με κοιτάει με εκείνο το περίλυπο ύφος σα να μου λέει: «Καφετζή δεν θα έρθεις στην ομιλία μου;». Γιώργο μου έχεις απόλυτο δίκιο. Εσύ θα κάνεις τόσο δρόμο για να έρθεις στο Ηράκλειο να μας μιλήσεις κι εγώ ο πανάθλιος δεν θα είμαι εδώ να σε ακούσω. Σνιφ-σνιφ… Σε νιώθω Γιώργο μου, αλλά ας όψεται ο Κωστάκης που μας έφερε την κρίση και πρέπει να πάρουμε τα βουνά και τα λαγκάδια για να δουλέψουμε και να βγάλουμε τις υποχρεώσεις μας. Σε νιώθω Γιώργο μου, πίστεψε με… Ξέρω τι θέλεις να μου πεις… Πως όταν γίνεις πρωθυπουργός όλα θα αλλάξουν, πως δεν θα χρειάζεται να δουλεύω τόσο πολύ, πως θα με φροντίσεις σα να είμαι παιδί σου… Σ’ ευχαριστώ, αλλά μέχρι να γίνεις εσύ πρωθυπουργός, εγώ πρέπει να βγάλω τις υποχρεώσεις μου… Θα σε σκέφτομαι από εκεί που θα είμαι και την ώρα που θα πίνω τις ρακές, κάθε δεύτερη ρακή θα την πίνω για σένα και θα τραγουδώ το γνωστό:

«Πότε θα κάνει ξαστεριά,

πότε θα ‘ρθεις λεβέντη μου για να σε περιμένω.

Στα πράσινα θε να ντυθώ

κι απ’ την χαρά μου θα …στώ

κι όλα θα σου τα δώσω

και το βρακί μου που φορώ

την χώρα μας να σώσω.

Γιώργο, με σε πρωθυπουργό

θα δούμε άσπρη μέρα,

τι κι αν μας πάρεις τα λεφτά

κι εσύ με τη σειρά σου…

χαλάλι σου Γιωργάκη μου για να χαρεί η μαμά σου»

Με το βλέμμα στραμμένο στο τριήμερο κι όλη η ομάδα της Fresh Media εργάζεται πυρετωδώς για να ετοιμασθεί ένα οδοιπορικό που θα φιλοξενηθεί στο νέο μας περιοδικό και στο επερχόμενο mini portal του Καφενέ. Γυαλίσαμε τα αυτοκίνητα, τα αυτοκόλλητα πήραν τη θέση τους στις πόρτες και οι φωτογραφικές μηχανές είναι πανέτοιμες να καταγράψουν τα δρώμενα. Παρά τις δυσκολίες και τις απαιτήσεις, το κέφι είναι στο ζενίθ. Όσο κι αν ο Γιωργάκης μας κοιτάζει με εκείνο το παραπονιάρικο ύφος που έχει στην αφίσα, εμείς θα κάνουμε πέτρα την καρδιά μας και θα συνεχίσουμε την εργασία γιατί ούτε αυτός, αλλά ούτε κι ο Κωστάκης θα μας δώσουνε να φάμε… Αντιθέτως μάλιστα, θα αναζητήσουν κι άλλους τρόπους να μας πάρουν την μπουκιά από το στόμα.

Σε όλους και σε όλες, εύχομαι να περάσετε καλά είτε επιλέξετε την θάλασσα, είτε επιλέξετε την κάλπη, είτε επιλέξετε να μη κάνετε τίποτα. Και όσοι από σας εργάζεστε σαν και μας, καλά να πάθουμε που δεν επιλέξαμε να γίνουμε πολιτικοί!

Ο Καφετζής