“Έλα μωρέ, επαρχία είναι εδώ, ότι τους δώσεις θα είναι ευχαριστημένοι”. Αυτό το μήνυμα εκλάβαμε όσοι συμμετείχαμε στο 3ο Motor & Shows που έγινε εδώ στο Ηράκλειο, όπου οι διοργανωτές πούλησαν ‘καθρεπτάκια και χαντρούλες’ προκειμένου να μαζέψουν ευρουλάκια.
Το παραπάνω περιστατικό είναι απλά η αφορμή για να γράψω το σημερινό άρθρο. Αυτό που συνέβη εκεί είναι ένα από τα πολλά σημεία που αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι κάτοικοι της ‘επαρχίας’ θεωρούνται πολίτες Β’ κατηγορίας σε σχέση με τους κατοίκους των Αθηνών και της Θεσ/νίκης. Κάποτε άκουγα να το λένε κάποιοι, αλλά έπρεπε τελικά να μετοικήσω στην ‘επαρχία’ για να αντιληφθώ το μέγεθος του ‘ριξίματος’ των ‘επαρχιωτών’.
Κάποια στιγμή, πρέπει όλοι οι μη ‘επαρχιώτες’, είτε αυτοί είναι διοργανωτές events, είτε είναι καλλιτέχνες, είτε είναι οτιδήποτε, να αντιληφθούν ότι τα ‘καθρεπτάκια και οι χαντρούλες’ δεν έχουν πλέον πέραση. Οι εκτός Αθήνας και Θεσ/νίκης κάτοικοι, δεν είναι πολίτες Β’ κατηγορίας, δεν τρώνε κουτόχορτο και σε καμία περίπτωση δεν τους πρέπει να τρώνε τα σκουπίδια και τα ρετάλια που τους σερβίρουν. Αυτό ισχύει σε όλα τα επίπεδα και όλοι όσοι ζουν εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων μπορούν να καταλάβουν πολύ καλά τι εννοώ.
Το δυστύχημα στην περίπτωση που προανέφερα, είναι ότι αυτοί που πούλησαν τα καθρεπτάκια και τις χαντρούλες, δεν ήταν από Αθήνα ή από Θεσ/νίκη, αλλά από εδώ, εντόπιοι. Τόσο αυτοί όσο και οι εισαγώμενοι πανηγυρτζήδες, μάλλον βρίσκονται ακόμα σε περασμένες εποχές, όπου οι πολύχρωμοι πάγκοι αποτελούσαν πόλο έλξης στα πανηγύρια. Μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι οι συντοπίτες τους δεν είναι κομπάρσοι σε κάποια ελληνική ταινία του ’50, αλλά οι πρωταγωνιστές που είτε το θέλουν είτε όχι είναι αυτοί που ορίζουν με την αγοραστική τους δύναμη την αγορά.
Το Ηράκλειο είναι γεμάτο από αφίσες με γνωστούς καλλιτέχνες των Αθηνών που έρχονται για τις λεγόμενες ‘αρπαχτές’. Φαντάζομαι ότι αυτή την περίοδο το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις επαρχιακές πόλεις. Εν μέσω θέρους όλοι θυμούνται την επαρχία την στιγμή που κατά την διάρκεια της χειμερινής σεζόν την έχουν ξεγραμμένη, άσχετα με το αν ζουν από τους επαρχιώτες που ανεβαίνουν (ή κατεβαίνουν) στην Αθήνα για να ακούσουν έναν τραγουδιστή ή για να δουν μια καλή θεατρική παράσταση.
Θα μου πείτε τώρα μόνο οι τραγουδιστές, οι θεατρίνοι και οι διάφοροι σαλτιμπάγκοι είναι το πρόβλημα; Φυσικά όχι. Αυτή η νοοτροπία επεκτείνεται σε πολύ πιο σοβαρά ζητήματα, όπως η υγεία, η εκπαίδευση κλπ. Να πιάσουμε το θέμα της υγείας; Την στιγμή που στην Αθήνα υπάρχουν περισσότερα από 25 – 30 κρατικά νοσοκομεία, στην Κρήτη υπάρχουν 7 κρατικά με τα 3 εξ’ αυτών (Ρέθυμνο, Σητεία, Ιεράπετρα) να θεωρούνται Β’ διαλογής νοσοκομεία καθώς θυμίζουν εξελιγμένα κέντρα υγείας. Από τα υπόλοιπα 5, μόλις 2 (Βενιζέλειο και ΠΑ.Γ.Ν.Η στο Ηράκλειο), σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της νήσου, αλλά και το βάρος όλων των έκτακτων και σοβαρών περιστατικών της Ρόδου και λοιπών νήσων. Χαρακτηριστικά θα αναφέρω, ότι σε κάθε 17500 κατοίκους, αντιστοιχεί μια κλίνη εντατικής θεραπείας χωρίς να υπολογίσουμε τις περιόδους αιχμής (τουρισμός) όπου υπάρχουν περί τους 1,500,000 επισκέπτες.
Το θέμα είναι τεράστιο και χρίζει μεγάλης συζήτησης. Κάποτε πρέπει να αλλάξει αυτή η αντιμετώπιση σε όλα τα επίπεδα, αλλά για να γίνει αυτό, απαιτείται η από πλευράς μας άρνηση και απαξίωση των όσων φτηνών και μπαγιάτικων μας σερβίρουν. Τοποθετώ τον εαυτό μου στην επαρχία καθότι ζω εδώ. Κάθε μέρα που περνάει κι όσο βλέπω τις αδικίες των ιθυνόντων υπέρ των μεγάλων αστικών κέντρων σε βάρος της επαρχίας, τόσο πιο πολύ γίνομαι επαρχιώτης. Για την Κρήτη υπάρχει η ‘πάνω Ελλάδα’. Για την ‘πάνω Ελλάδα’ υπάρχει η Κρήτη; Την ύπαρξη του την ίδια θα πρέπει να αναρωτηθεί και ο Λαρισαίος, και ο Βολιώτης, και ο Κερκυραίος, και ο Γιαννιώτης και ο κάτοικος της Αλεξανδρούπολης και της κάθε επαρχιακής περιφέρειας στην Ελλάδα.
Ο Καφετζής
Ήπιαν Καφέ και σχολίασαν