Το μήνυμα: εδώ οι καλοί πολιτικοί

Κανένας νοήμων πολίτης δεν περίμενε να προκύψει κάτι νέο και συνταρακτικό από την χθεσινή ‘αναμέτρηση’ των πολιτικών αρχηγών. Βέβαια, ο όρος ‘αναμέτρηση’ δεν είναι και ο πλέον δόκιμος, καθώς δεν υπήρχε αναμέτρηση, αλλά απλή απαγγελία δηλώσεων ψυγείου. Τίποτα νέο, τίποτα το ιδιαίτερο. Όλοι έχουν δίκιο κι όλοι έχουν άδικο κι όλοι ξέρουν πώς να σώσουν την Ελλάδα, αλλά δεν το κάνουν γιατί δεν τους αφήνουν οι άλλοι.

«Υπάρχουν δύο απόψεις, η δική μου και η λάθος». Αυτό χαρακτηρίζει την Ελληνική πολιτική σκηνή. Ποτέ κανένας πολιτικός δεν βγήκε να παραδεχτεί ότι έχει λάθος και ποτέ κανένας πολιτικός δεν βγήκε να παραδεχτεί ότι ο άλλος είχε δίκιο. Ανάμεσα στα τόσα ‘κακά’ που χαρακτηρίζουν τον Έλληνα και τον οδηγούν καθημερινά σε οπισθοδρομήσεις, το χειρότερο όλων είναι η ξεροκεφαλιά του και η εμμονή στο δικό του δίκιο. Οι εκ του ασφαλούς εξαγγελίες και καταγγελίες είναι η εύκολη λύση για όλους τους πολιτικούς και ειδικότερα για τους εκάστοτε αρχηγούς των πολιτικών δυνάμεων. Λέω εκ του ασφαλούς γιατί ως γνωστόν ότι και να πουν το λένε με ελαφριά την καρδιά γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τίποτα δεν αγγίζει τους ίδιους προσωπικά. Ούτε οι φόροι, ούτε η ανεργία, ούτε η αβεβαιότητα για το αύριο. Αυτό είναι κάτι που όλοι εμείς πρέπει να το έχουμε κατά νου όταν τους ακούμε να μιλάνε.

Κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει ότι στις μέρες που ζούμε με την διεθνή ύφεση σε πλήρη ανάπτυξη, τα πράγματα δεν μπορούν να είναι όπως τα θέλουμε ή όπως τα ευαγγελίζονται κάποιοι αυτοχρησμένοι εθνοσωτήρες. Πρόβλημα χωρίς λύση δεν είναι πρόβλημα. Λύσεις υπάρχουν στα σίγουρα, όμως πρέπει να καταλάβουμε ότι κάποια προβλήματα επιδέχονται συγκεκριμένες λύσεις και πολλές από αυτές σίγουρα δεν είναι της αρεσκείας μας. Στην αναζήτηση λύσεων βάζεις στο τραπέζι όλες τις δυνατές προτάσεις, απομονώνεις τις ανέφικτες και επικεντρώνεσαι στις εφικτές. Το ‘δεν μπορώ’ δεν υπάρχει. Όλα τα μπορούμε φτάνει να τα θέλουμε. Δείξτε μου έναν πολιτικό που μπορεί να ασπαστεί αυτή την άποψη. Δεν θα βρείτε ούτε έναν.

Εθνοσωτήρες δεν υπάρχουν γιατί πολύ απλά, αυτός ο ρόλος απαιτεί υπέρβαση των όποιων προσωπικών και πολιτικών φιλοδοξιών και κανένας δεν αρέσκεται σε τέτοιου είδους κινήσεις που ελλοχεύουν τον κίνδυνο της εξαφάνισης από την πολιτική ζωή. Για φανταστείτε τι θα συνέβαινε εάν αύριο το πρωί έβγαινε ο Καραμανλής και έλεγε «ο κος Αλαβάνος έχει δίκιο» ή αν ο Παπανδρέου έλεγε «συντάσσομαι με τον Καραμανλή γιατί σε αυτό το σημείο έχει δίκιο» ή αν η Παπαρήγα έβγαινε και έλεγε «ναι σφάλαμε όταν πήραμε την τάδε θέση»…

Κανένας δεν θέλει να δώσει λύση σε τίποτα κι όλοι έχουν επικεντρωθεί στην παράταση και διαιώνιση των προβλημάτων γιατί αυτό εξυπηρετεί τις πολιτικές τους που βασίζονται στις υποσχέσεις και στην τροφοδοσία της μόνιμης γκρίνιας που επίσης χαρακτηρίζει τον Έλληνα. Ταυτόχρονα, αυτή η μέθοδος είναι η πλέον αποτελεσματική για να μπορούν να διατηρηθούν στην εξουσία είτε από θέση κυβέρνησης είτε από θέση αντιπολίτευσης. Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι όλοι τους ασκούν εξουσία με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.

Η χθεσινή συζήτηση με άφησε παγερά αδιάφορο. Το μόνο που έλειπε από το πάνελ, ήταν η επιγραφή «εδώ οι καλοί πολιτικοί». Φαντάζομαι ότι το ίδιο συνέβη με τους περισσότερους που την παρακολούθησαν. Το ξέραμε ότι δεν θα υπάρξουν εκπλήξεις και ότι όλοι θα προσπαθούσαν να στρογγυλέψουν τις γωνίες προκειμένου να δείξουν ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Ένα καλά στημένο τηλεοπτικό παιχνίδι με συγκεκριμένους ρόλους που βασίστηκε σε ένα προσεγμένο σενάριο. Χώρια τους ο καθένας λέει ότι θέλει και βάλλει εναντίον όλων, όμως εκεί στο πάνελ, όλοι ήξεραν ότι έπρεπε να κερδίσουν τις εντυπώσεις. Όλοι ζητούσαν το ίδιο πράγμα από τους ψηφοφόρους: «ελάτε να ψηφίσετε». Δικαιολογημένοι λοιπόν οι σημερινοί τίτλοι των ειδήσεων που μιλάνε για μια αναμέτρηση χωρίς ηττημένους και χωρίς κερδισμένους. Όλοι τους ξέρουν πως εκεί που οι ίδιοι κατάφεραν να φτάσουν τα πράγματα, η πιθανότητα μιας μεγάλης αποχής ή μεταστροφής προς μικρά και εκτός βουλής κόμματα είναι πολύ μεγάλη. Στα μάτια τους αυτές οι δύο εκδοχές μοιάζουν με εφιάλτη και αυτόν τον εφιάλτη προσπάθησαν να αποδιώξουν χθες με την τακτική που ακολούθησαν. Για μια φορά απέδειξαν ότι εάν θέλουν μπορούν να είναι ενωμένοι και προσανατολισμένοι σε ένα κοινό στόχο και σκοπό, έστω κι αν αυτός έχει να κάνει με το να διασώσουν τα κοινά τους συμφέροντα. Συμφέροντα που δεν έχουν να κάνουν με την Ελλάδα και την πραγματικότητα που βιώνει, αλλά με την διατήρηση των εδράνων τους στο κοινοβούλιο για πολλά ακόμα χρόνια.

Ο Καφετζής