Μου το έλεγαν και δεν το πίστευα…μέχρι που το έπαθα και εγώ. Κόλλησα με το iphone και έπαθα iphoniasi. Είναι ένα πράγμα σαν γρίπη με την μόνη διαφορά ότι αυτή τη γρίπη την αγαπάς. Αν με ρωτήσει κάποιος δεν θα ξέρω να του απαντήσω αν πρόκειται για τηλέφωνο ή για ένα mac χειρός ή και τα δύο ή τίποτα από όλα αυτά. Είναι τα πάντα κι όποιος το έχει ήδη, ξέρει τι εννοώ και μπορεί να καταλάβει την ερωτική σχέση που μοιραία αναπτύσσεται μεταξύ ενός iphone και του ή της κατόχου του.
Εάν με τα έως τώρα «κλασσικά» κινητά ένιωθες να σου λείπει κάτι μόλις τα αποχωριζόσουν, αν συμβεί το ίδιο με το iphone, νιώθεις ένα πράγμα σαν να μην υπάρχεις. Θέλεις να το βλέπεις, θέλεις να το αισθάνεσαι, θέλεις να το καμαρώνεις, θέλεις να το αγγίζεις, θέλεις να το ακούς. Υπερβολές θα μου πείτε όσοι δεν το έχετε, σωστά τα λες θα μου πείτε όσοι το έχετε. Θυμάστε εκείνο το λαϊκό άσμα που έλεγε οδηγώ και σε σκέφτομαι; Τώρα ισχύει το άσμα σε κρατώ, σε κοιτώ, σε χαϊδεύω κι αν θυμηθώ ότι οδηγώ θα κοιτάξω στον δρόμο να μη τσακιστώ… με την διαφορά ότι όλα αυτά τα λες στην μικρή μηλοστόλιστη μαγική συσκευή και όχι σε γυναίκα.
«Ξεκόλλα βρεεεε», «άναψε πράσινο βρεεεε», «μπιιιιιππππππ-μπιιιιιιιπ», «δεν έχετε φανάρια στην Κρήτη βρεεεεεε»… Αυτά άκουσα σήμερα κι άλλα πολλά που δεν τα γράφω γιατί θα κοκκινίσει η σελίδα και δεν κάνει. Σε κάθε φανάρι άκουγα και από κάτι, διότι ξεχνιόμουν παίζοντας με το iphone και ποσώς με ενδιέφερε αν το φανάρι ήταν πράσινο. Για να είμαι ειλικρινής, παρακαλούσα να με πιάσουν όλα τα φανάρια στο κόκκινο κι όταν σε μεγάλες ευθείες έβλεπα πράσινο στο βάθος, έκοβα ταχύτητα παρακαλώντας να ανάψει το κόκκινο. Σε όλα τα κοσμητικά επίθετα και σε όλα τα φάσκελα, απαντούσα με χαμόγελο κι έλεγα: iphone παιδιά…iphone. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Ο iphonopliktos Καφετζής
Ήπιαν Καφέ και σχολίασαν