Το θέμα της ελευθερίας σε ότι αφορά τα blogs και την χρήση τους, έχει απασχολήσει πολλάκις τόσο εμάς τους bloggers, όσο και τις διάφορες αρχές αλλά και τους εκπροσώπους της «κλασσικής» δημοσιογραφίας.
Σαφέστατα δεν τίθεται κανένας προβληματισμός ως προς την ελευθερία έκφρασης μέσω των προσωπικών ιστοσελίδων. Τίθεται όμως ένα σοβαρό θέμα, ως προς την έκταση της ελευθερίας και τον βαθμό που μπορούν να την επικαλεστούν κάποιοι προκειμένου να βλάψουν τον οποιοδήποτε.
- Μπορεί ένας blogger να γράφει ότι θέλει ακόμα κι αν αυτά που γράφει προσβάλλουν την αξιοπρέπεια άλλων;
- Μπορεί ένας blogger να κρύβεται πίσω από τις λέξεις «ελευθερία» και «δημοκρατία» για να συκοφαντήσει;
- Ο έλεγχος των σχολίων σηματοδοτεί αντιδημοκρατική συμπεριφορά;
- Ένας blogger που παρέχει την δυνατότητα ελεύθερου σχολιασμού στον οποιοδήποτε, φέρει ή δεν φέρει ευθύνη εάν το blog του χρησιμοποιηθεί ως όχημα εξύβρισης, προσβολής ή και συκοφαντίας τρίτων;
- Η ανωνυμία σε μια προσωπική σελίδα, είναι θεμιτή. Είναι όμως το ίδιο θεμιτή και αποδεκτή όταν πρόκειται για σελίδα που οι διαχειριστές της ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν μια ομάδα ανθρώπων, ένα χωριό, μια πόλη, ένα σύλλογο;
Η blogoσφαιρα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην κοινωνία, αποτελείται από χιλιάδες ετερόκλητα στοιχεία και μοιραία οι αξιοπρεπείς αναγκάζονται να συνυπάρχουν με τους αναξιοπρεπείς. Σίγουρα πολλοί θα πουν: μη σε νοιάζει τι γράφουν, δεν με απασχολεί τι κάνουν οι άλλοι, ο καθένας κρίνεται από τα έργα του και άλλα πολλά.
Θα συμφωνήσω, αλλά θα διαφωνήσω κιόλας.
Όταν κάποιοι bloggers, όχι μόνο στρέφονται ενάντια ανθρώπων με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, όχι μόνο το κάνουν ανώνυμα θεωρώντας λανθασμένα ότι προστατεύονται από την ανωνυμία τους, αλλά επιτρέπουν και σε τρίτους – άσχετους προς αυτούς και ως προς την κύρια θεματολογία του blog τους – να επιτίθενται με βαρύτατους χαρακτηρισμούς εναντίων τρίτων, τότε το πρόβλημα παύει να είναι απλό. Ειδικότερα δε, όταν οι ανώνυμοι επισκέπτες τους / σχολιαστές, φτάνουν στο σημείο να στέλνουν μέχρι και απειλητικά e-mail.
Ποια είναι λοιπόν τα όρια στην ελευθερία του blogging; Και για ποια όρια μιλάμε όταν κάποιοι χρησιμοποιούν αυτή την ελευθερία κακόβουλα;
Δεν θα αναφερθώ στο θέμα της ανωνυμίας ενός blogger γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι μόνο ανώνυμοι δεν είμαστε. Είναι πολύ εύκολο για τις αρχές να φτάσουν στην πόρτα του οποιουδήποτε από εμάς αν το θελήσουν και είναι κάτι που το έχουμε ζήσει στο παρελθόν.
Και τι πρέπει να κάνει κάποιος που βάλλεται από μερικούς ανώνυμους που πέρα από τον ίδιο, προσβάλλουν και όλους εμάς που σεβόμαστε το blogging και υπερασπιζόμαστε την ελευθερία στην έκφραση; Για εμάς, το θέμα της ελευθερίας είναι αδιαπραγμάτευτο, αλλά όταν κάποιοι την εξισώνουν και την ταυτίζουν με την ελευθεριότητα, τότε το πράγμα ξεφεύγει.
Οι προσωπική μου άποψη:
- κανένας blogger δεν έχει το δικαίωμα να προσβάλλει την αξιοπρέπεια των άλλων και να συκοφαντεί ή να εξυβρίζει ελεύθερα καλυπτόμενος πίσω από τις λέξεις δημοκρατία και ελευθερία.
- ο blogger που επιτρέπει σε τρίτους να χρησιμοποιούν την σελίδα του ελεύθερα για να βλάψουν ή να εξυβρίσουν ή και για να συκοφαντήσουν άλλους, φέρει πλήρη ευθύνη των πράξεων του.
Στην δική μου περίπτωση, όλα έδειχναν ότι το Καφενεδάκι θα ήταν το πρώτο blog που θα στρεφόταν δικαστικά εναντίον άλλου blog απαιτώντας την αποκάλυψη της ταυτότητας των διαχειριστών του αλλά και της δημόσιας συγγνώμης τους μέχρι και την απομάκρυνση της σελίδας από το διαδίκτυο. Το μόνο που μας κώλυε σε αυτή την περίπτωση, είναι το ότι αυτό μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως έναυσμα για περισσότερες εξελίξεις και εγώ δεν ανήκω στους υποστηρικτές του ελέγχου και της φίμωσης των bloggers. Η υπόθεση έμοιαζε να είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Δυστυχώς, για τους ανώνυμους που χρησιμοποίησαν την ιδιότητα του blogger ως ασπίδα, το να ανεβάζεις blog στα πλαίσια μιας μικρής κοινωνίας, τους πρόδωσε και χωρίς να μπούμε σε καμία διαδικασία, άνθρωποι – συντοπίτες τους – που παρακολουθούσαν σιωπηρά την αντιπαράθεση τους μαζί μου, αγανακτισμένοι από την συμπεριφορά τους και από την άρνηση τους να μπουν σε έναν διάλογο, μου τους κατέδειξαν. Σε αυτό το σημείο, αξίζει να σημειώσουμε τα κάτωθι σχετικά με αυτούς που τους «ξεκουκούλωσαν»: α) οι άνθρωποι αυτοί δεν συμφωνούν με τις θέσεις μου στο συγκεκριμένο ζήτημα (αεροδρόμιο) αλλά επιθυμούν να γίνεται εποικοδομητικός διάλογος και β) αρνούνται να μιλάνε εξ’ ονόματος τους κάποιοι που με την διαδικτυακή τους συμπεριφορά (προβάλλοντας ως δικαιολογία την έλλειψη δεξιοτήτων) προσβάλλουν το δημοκρατικό ήθος και που με τις μικρότητες τους υποβαθμίζουν ένα τόσο σημαντικό θέμα γ) γιατί έδωσαν ακόμα και την ευκαιρία, σε παρείσακτους που δεν έχουν καμία σχέση με τον τόπο, να επεμβαίνουν και να αμαυρώνουν την προσπάθεια που καταβάλλουν οι κάτοικοι για την εξεύρεση μιας επωφελούς λύσης για όλη την τοπική κοινωνία και για το περιβάλλον.
Για μένα πλέον δεν τίθεται θέμα «ενεργειών» κατά ενός blog, αλλά απαίτησης κατά των φυσικών προσώπων – διαχειριστών. Θα σκεφτεί κάποιος ότι διαχειριστές και blog είναι το ίδιο, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις ισχύει ότι ισχύει και στον έντυπο τύπο. Ο εκδότης είναι απολύτως υπεύθυνος για την δημοσιευθείσα ύλη ανεξάρτητα αν αυτή έχει συγγραφεί από τρίτα πρόσωπα.
Η ύπαρξη του συγκεκριμένου blog, είναι απαραίτητη προκειμένου να υπάρξουν διάλογοι και να «ακουστεί» η φωνή των διαφωνούντων κατοίκων με το προτεινόμενο έργο εγκατάστασης του αεροδρομίου. Η παρουσία του στο διαδίκτυο, είναι επίσης απαραίτητη στα πλαίσια των δημοκρατικών διαδικασιών, αλλά και της περιφρούρησης των δικαιωμάτων κάθε ανθρώπου για ένα κατά το δυνατόν βέλτιστο περιβάλλον και ένα ευοίωνο μέλλον.
Οι νυν διαχειριστές της συγκεκριμένης σελίδας, θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι στην δημόσια ζωή ο μόνος τρόπος να μεταδώσει κάποιος τα μηνύματα και το όραμα του, είναι να διακατέχεται από σοβαρότητα και αξιοπρέπεια. Τα παραδείγματα ανθρώπων που δεν ακολούθησαν αυτές τις συμπεριφορές, είναι πάρα πολλά και μπορεί μεν σε βάθος χρόνου να ξεχνάμε τα ονόματα τους, αλλά δεν ξεχνάμε τα αποτελέσματα των πράξεων τους.
Αναμένοντας την διαγραφή του χαρακτηρισμού περί συκοφαντίας και των προσβλητικών σχολίων.
Καφετζής
Η Blogόσφαιρα είναι ένας δημόσιος χώρος, και θα πρέπει να διέπεται από τους ίδιους όρους που ισχύουν σε κάθε δημόσιο χώρο. Η ανωνυμία σε ένα blog δεν είναι ελευθερία λόγου. Ελευθερία λόγου είναι να υπογράφω αυτό που γράφω.
Ότι και να πούμε είναι λίγο μπροστά στο λιτό και περιεκτικό σου σχόλιο. Στέλνει ένα δυνατό μήνυμα το οποίο ελπίζουμε να έχει απήχηση. Πάνος Παπαδόπουλος (Καφετζής), Κατρίνα Σαριδάκη (Αγάπη Κ.)
Τολμώ να πω από τα σχετικά λίγα που κατέχω για το θέμα, ότι προσωπικά διάλεξα την ανωνυμία ακριβώς φοβούμενη ότι εξαιτίας κακοήθειας κάποιοι θα μπορούσαν να προκαλέσουν κάποιο κακό. Ακόμα θυμάμαι την περίπτωση blogger που διαμαρτυρόταν,επειδή ανώνυμοι δημοσίευαν υβριστικότατα σχόλια για φωτογραφίες του μωρού του που είχε αναρτήσει. Η ανωνυμία λοιπόν έχει διττό χαρακτήρα. Άλλοτε συνδιάζεται με τη δειλία ανθρώπων κακοήθων και άλλοτε χρησιμεύει ως μέτρο ασφαλείας για άτομα που ένας Θεός ξέρει τι νοσηρό μπορούν να σκαρφιστούν. Υπερβολή; Μπορεί. Μέχρι όμως να ανακαλύψω τα αρνητικά του διαδικτυακού χώρου, προτιμώ αρχικά τουλάχιστον να προστατευτώ με την ανωνυμία. Και φαντάζομαι ότι και άλλοι σαν εμένα θα απώλεσαν κομμάτι της ελευθερίας τους με αυτό το σκεπτικό.
Αγαπητή φίλη, το θέμα δεν είναι η χρήση nickname από την πλευρά των bloggers και ειδικά όταν πρόκειται για διαχειριστές σελίδων όπως η δική σου. Το πρόβλημα προκύπτει με αυτούς που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία και την χρησιμοποιούν ως ασπίδα για να βλάψουν αλλά και με αυτούς που δίνουν το δικαίωμα στον κάθε ανώνυμο να κρυφτεί στις σελίδες τους προκειμένου να βγάλει την κακία του. Δεν διαφωνώ μαζί σου. Όταν όμως το πράγμα ξεφεύγει, τότε πρέπει να μπαίνει ένα φρένο. Blogaρισμα σημαίνει ελευθερία στην έκφραση, δεν σημαίνει ότι είμαι ελεύθερος να κάνω ότι θέλω. Όπως πολύ σωστά το έθεσε και ο φίλος Χαράλαμπος από το blogz.gr, “Η ανωνυμία σε ένα blog δεν είναι ελευθερία λόγου. Ελευθερία λόγου είναι να υπογράφω αυτό που γράφω.”
Οι “γνωστοί ανώνυμοι-άγνωστοι” του blog με το οποίο δημιουργήθηκε το πρόβλημα, αφαίρεσαν μεν τον τίτλο περί συκοφαντίας, αλλά τον αντικατέστησαν με τον τίτλο “Η ανάρτηση αυτή αφαιρέθηκε (πέρασαν 10 μέρες, αντί γιά 5 μέρες που είχαμε γράψει)”!
Δεν ζήτησαν δημόσια συγγνώμη όπως τους είχε ζητηθεί και δεν αφαίρεσαν συκοφαντικά σχόλια που δεν έχουν καμία σχέση με το υπό συζήτηση θέμα και το οποία υπογράφει κάποιος κ. Τάκης Σαμπροβαλόπουλος.
Παράλληλα, με αυτή τους την στάση και επιμονή, προκάλεσαν (εκούσια άραγε;) προβλήματα στην προσωπική και επαγγελματική μας ζωή. Όπως όλα δείχνουν, μάλλον θα καταφύγουμε στην δικαιοσύνη.
@Καφετζή σου εύχομαι να ξεμπερδέψεις γρήγορα.
@Κλεοπάτρα. Αγαπητή μου, η ανωνυμία που νομίζεις ότι πίσω από αυτήν προστατεύεσαι είναι απλώς ψευδαίσθηση. Ο ISP σου ξέρει ποια είσαι, το WordPress και το Blogspot αλλά και όλα τα υπόλοιπα site στα οποία συχνάζεις ή απλώς επισκέπτεσαι μπορούν να δουν ποια είσαι.
Αυτή τη στιγμή γίνεται απλώς κατάχρηση του δικαιώματος να κυκλοφορεί κάποιος στο Internet με ψευδώνυμο γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται να βάλει μια τάξη. Μπορώ να κλέψω ένα κείμενό σου και να το παρουσιάσω ως δικό μου, μπορώ να βρίσω κάποιον, μπορώ να αναφέρω ατεκμηρίωτες φήμες για κάποιον (παίζοντας το δημοσιογράφος), μπορώ…, μπορώ…
Charalampos aka Cypher από το blogz
@Καφετζή, πραγματικά καλά ξεμπεδέρματα. Περιπτώσεις σαν κι αυτές είναι και εξοργιστικές και λυπηρές. Από εκεί και πέρα, σίγουρα δεν υπάρχει πρόβλημα με την ανωνυμία μου στα πλαίσια ενός blog σαν του δικού μου, πλην όμως φαντάζομαι πως είτε όλοι πρέπει να είναι ανώνυμοι, είτε κανένας, αν μιλάμε για ενιαίους κανόνες που θα έπρεπε να διέπουν το διαδίκτυο.
@Χαράλαμπε Κωνσταντινίδη (αλήθεια εσύ είσαι ο Cypher του blogz;), αντιλαμβάνομαι ότι το σχόλιό μου μοιάζει αφελές και ότι κάποιοι μπορούν ασφαλώς να ανακαλύψουν την ταυτότητά μου, αλλά φανταζόμουν ότι αυτή δεν είναι προσπελάσιμη για τον πάσα τυχόντα, παρά μόνο για κάποιους φορείς. Από εκεί και πέρα τι να πω…
Τελικό συμπέρασμα: Μάλλον το “ανώνυμος” το “Μαρία Πενταγιώτισσα” και το “Μανόλης Παπαδάκης” είναι το ίδιο αφού δεν μιλάμε ενώπιος ενωπίω.
Πάντως δεν βρήκα συκοφαντία στα κείμενα των σχολίων του εν λογω blog.Ειρωνία και αντιρρήσεις και θυμό ναι, αλλά όχι συκοφαντία.
Αγαπητέ Έψιλον: η λέξη συκοφαντία υπήρχε στον τίτλο του άρθρου κι αν ανατρέξεις στα πρόσφατα σχόλια μας, θα δεις και την εξέλιξη.
@Κλεοπάτρα μα αυτό ακριβώς λέω, αν η ανωνυμία για την οποία τόσος λόγος γίνεται με προστατεύει μόνο από το Καφετζή και την Κλεοπάτρα τι σόι προστασία είναι;
Ας μην βαφτίζουμε ως ελευθερία λόγου την ασυδοσία, επιμένω είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η ασυδοσία όχι μόνο δεν προάγει την ελευθερία του λόγου, αντίθετα προκαλεί άλλου είδους παρεμβάσεις που δεν είναι ευχάριστες.
Συγνώμη που δεν συστήθηκα νωρίτερα (η ανωνυμία έχει και τα μείον της τελικά, ε;), έχω διαβάσει τόσες φορές τα κείμενά σου αλλά και του Καφετζή, έχετε προκαλέσει και οι δυο σας τόσες φορές ευχάριστες συζητήσεις με τη Webmaster και τη DimitraΤ που νοιώθω ότι σας γνωρίζω
Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι γιατί ΓΟΥΣΤΑΡΩ τόσο πολύ τη blogοσφαιρα, είναι το μόνο μέρος στον κόσμο που άγνωστοι πιάνουν χαλαρή κουβεντούλα. ΣΠΑΖΟΜΑΙ που κάποιοι μου χαλάνε το παραμύθι.