Τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια, η λέξη που κυριαρχεί στα χείλη των αντιπολιτευόμενων της εκάστοτε κυβέρνησης, είναι «αναποτελεσματικότητα». Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα της απόδρασης των κρατουμένων από τις φυλακές, αυτή η λέξη επανήρθε στο προσκήνιο. Μόλις ένα μήνα πριν, ακουγόταν για τα γεγονότα με τους αγρότες κι αν γυρίσουμε τον χρόνο προς τα πίσω, θα διαπιστώσουμε ότι έχει ειπωθεί σε κάθε γεγονός που συντάραξε την ελληνική κοινωνία: επεισόδια στο πολυτεχνείο, Ίμια, αγρότες, αποδράσεις, εξεγέρσεις, απεργίες, καταλήψεις σε σχολεία και άλλα πολλά.
Είναι στ’ αλήθεια τόσο δύσκολο να υπάρξει αποτελεσματική λειτουργία του κράτους, έστω και σε έναν μόνο τομέα; Είναι στ’ αλήθεια τόσο μεγάλο το πρόβλημα, που καμία κυβέρνηση από την μεταπολίτευση και έπειτα δεν μπόρεσε να το λύσει; Ή μήπως δεν τίθεται καν τέτοιο θέμα γιατί η προχειρότητα που οδηγεί τελικά στην αναποτελεσματικότητα, εξυπηρετεί;
Σε ένα κράτος, όπου όλα λειτουργούν σχεδόν τέλεια, μπορούν να υπάρξουν συνιστώσες που θα επιτρέπουν στην εκάστοτε κυβέρνηση να τραβήξει την προσοχή του λαού κάπου αλλού, σε περίπτωση που αυτό κριθεί αναγκαίο; Όχι. Εύλογο το ερώτημα που προκύπτει: συμφέρει άραγε την εκάστοτε κυβέρνηση να διασύρεται εντός και εκτός των συνόρων; Θα τολμήσω να πω, ναι, εφόσον αυτό μπορεί να εξυπηρετήσει άλλα συμφέροντα. Για την εκάστοτε κυβέρνηση, γεγονότα σαν και το τελευταίο, είναι απλώς «περιστατικά» που όμως έχουν την δύναμη να τραβήξουν την προσοχή του λαού μακριά από σοβαρότερα προβλήματα. Τα χρειάζονται αυτά. Τα φαινομενικά αποτελέσματα τους, είναι πάντα πρόσκαιρα. Σήμερα λόγου χάριν, κανείς δεν θυμάται τον διασυρμό της τότε κυβέρνησης και της τότε ηγεσίας της Αστυνομίας όταν ο Αλβανός κατέλαβε το λεωφορείο ή την ομαδική απόδραση 150 κρατουμένων που έφυγαν από την πόρτα των φυλακών σαν κύριοι. Ή παλαιότερα την υπόθεση με τον Ρωχάμη που μπαινόβγαινε ανενόχλητος και έπαιρνε τηλέφωνο την Αστυνομία να πάει να τον παραλάβει! Το ίδιο θα γίνει και με το πρόσφατο περιστατικό.
Θα το πάω λίγο παραπέρα και θα σας πω να μη σας φανεί περίεργο, αν αύριο το πρωί «βρουν» τους δραπέτες τυχαία να πίνουν φραπέ σε κάποια κεντρική καφετέρια! Εάν γίνει αυτό, την επόμενη μέρα τα δημοσκοπικά αποτελέσματα, θα είναι σαφώς καλύτερα για την κυβέρνηση, τα ποσοστά του πρωθυπουργού θα αυξηθούν περισσότερο και όλοι θα συγχαίρουμε την Ελληνική Αστυνομία για την ικανότητα της! Ακόμα μεγαλύτερα, θα είναι εάν προηγηθεί και μια καταδίωξη ή μια συμπλοκή μαζί τους.
Σε ένα κράτος όπως η Ελλάδα, η λέξη «αποτελεσματικότητα» δεν εξυπηρετεί. Το αντίθετο μάλιστα, δυσχεραίνει τα πράγματα, γιατί δεν παρέχει στην εκάστοτε κυβέρνηση, τα μέσα να κρυφτεί, να παραπλανήσει και εν τέλει να κάνει αυτό που θέλει, τη στιγμή που το θέλει και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Τρανό παράδειγμα των τελευταίων ημερών, η «ξαφνική» απόφαση για την άρση του απορρήτου των καρτοκινητών τηλεφώνων κάτι που θα το επιθυμούσε η οποιαδήποτε παράταξη κι αν βρισκόταν στην θέση της κυβέρνησης. Με αφορμή το περιστατικό της απόδρασης, άδραξαν την ευκαιρία για να επιτύχουν το ζητούμενο. Άκομψα βέβαια, αλλά το «τακτ» και η «κομψότητα», ποτέ δεν ήταν στα υπέρ αυτής της κυβέρνησης. Ξάφνου, ανακοινώνουν την άρση της ανωνυμίας των καρτοκινητών, ως «αποτελεσματικό» μέτρο για την πάταξη άλλων τέτοιων φαινομένων στο μέλλον! Με την επανεμφάνιση της «τρομοκρατίας», θα στηρίξουν αυτή την απόφαση τους και ως ένα επιπλέον μέτρο για την πάταξη της. Δηλαδή θεωρούν αυτομάτως όλους τους Έλληνες χρήστες καρτοκινητής τηλεφωνίας, ως εν δυνάμει συνεργούς κρατουμένων που σχεδιάζουν απόδραση και πολύ πιθανό ως εν δυνάμει τρομοκράτες ή ως εν δυνάμει συνεργάτες τρομοκρατικών οργανώσεων; Ή μήπως θα ακολουθήσουν κι άλλα «προληπτικά» μέτρα που μπορεί να μην είμαστε σε θέση να τα διακρίνουμε τώρα;
Εάν οι μηχανισμοί του κράτους λειτουργούσαν αποτελεσματικά, τα κινητά τηλέφωνα δεν θα λειτουργούσαν μέσα στην φυλακή, οι ταράτσες θα ήταν απροσπέλαστες και κανένα ιπτάμενο μέσο δεν θα μπορούσε να πλησιάσει. Οι δε φρουροί θα ήσαν εκπαιδευμένοι, θα ήξεραν σημάδι, οι φυλακές δεν θα βρισκόντουσαν εντός κατοικημένης περιοχής οπότε δεν θα υπήρχε ο φόβος κατάρριψης ενός ελικοπτέρου και πάει λέγοντας… Όλα μοιάζουν να είναι μια καλά σκηνοθετημένη κινηματογραφική ταινία. Εμένα μου κάνει κάτι σε remake της ταινίας Breakout με τον Charles Bronson στο ρόλο του χειριστή ελικοπτέρου που επιχειρεί και επιτυγχάνει την απελευθέρωση του Robert Duvall από την Μεξικάνικη φυλακή, με την διαφορά ότι στη δική μας περίπτωση, η οργάνωση ήταν παραπάνω από τέλεια! Ένα ελικόπτερο άλλαξε πορεία και δεν κινητοποιήθηκε καμία υπηρεσία, δύο άσσοι στις αποδράσεις κόβουν βόλτα με άνεση στην αυλή τους, ένα ελικόπτερο στέκεται επί ένα και κάτι λεπτό πάνω σε μια ταράτσα σε απόσταση αναπνοής από τις κάννες των φρουρών και κανένας δεν καταφέρνει να του καταφέρει σοβαρή ζημιά για να μην σηκωθεί, δύο κατάδικοι ανεβαίνουν στην ανεμόσκαλα (ο ένας μάλιστα με δυσκολία όπως ειπώθηκε) και καμία σφαίρα δεν κατάφερε να τον πετύχει… Αυτή η απόδραση παραείναι τέλεια για να είναι αληθινή! Όπως είπα, μου μοιάζει με ταινία.
Μόνο που για να είναι απόλυτα επιτυχημένη αυτή η ταινία, πρέπει να έχει και την καταδίκη των ενόχων και επειδή μάλλον είναι απίθανο να βρεθούν οι πραγματικοί ένοχοι, χρειάζονται εξιλαστήρια θύματα.
Το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση, όπως γίνεται πάντα, τα εξιλαστήρια θύματα θα θυσιαστούν στον βωμό της «αναποτελεσματικότητας», για να εξυπηρετηθούν τα όποια συμφέροντα μπορεί να υπάρχουν. Κι όταν ολοκληρωθεί η θυσία τους και καταλαγιάσουν οι καπνοί από το θυσιαστήριο, το «αναποτελεσματικό κράτος», θα βρει άλλους τρόπους και άλλα μέσα για να συνεχίσει να είναι «αναποτελεσματικό». Και όσο θα υπάρχουν εξιλαστήρια θύματα, οι εκατόμβες στον βωμό της «αναποτελεσματικότητας», θα συνεχίζονται. Εύλογο λοιπόν το αρχικό ερώτημα: σύμμαχος ή εχθρός της κυβέρνησης η αναποτελεσματικότητα του κράτους;
Η τελευταία ιστορία, μας τράβηξε μακριά από την σκληρή πραγματικότητα και τα πολύ σοβαρότερα προβλήματα και είναι ακόμα μια απόδειξη ότι η «αναποτελεσματικότητα» εξυπηρέτησε την κυβέρνηση, όπως εξυπηρετεί πάντοτε την εκάστοτε κυβέρνηση. Ξαφνικά βρεθήκαμε να ασχολούμαστε με τον Χ δραπέτη, με την ζωή του, να φτιάχνουμε ανέκδοτα, να δημιουργούμε ομάδες στο Facebook. Δεν χειροκρότησαν και ζητωκραύγασαν μόνο οι συγκρατούμενοι των δραπετών στην παράσταση της περασμένης Κυριακής. Απ’ ότι φαίνεται, χειροκρότησε και ζητωκραύγασε όλη η Ελλάδα, ενώ εκτός των συνόρων μας, γίναμε για ακόμη μία φορά, η ελαφριά ψυχαγωγία στα δελτία ειδήσεων.
Γενικά κάνουμε αυτό που εξυπηρετεί την εκάστοτε κυβέρνηση και που δεν είναι άλλο από το να τραβηχτούμε, έστω και για λίγο, μακριά από την πραγματικότητα και τα ζωτικά της προβλήματα. Μας αναγκάζουν να δώσουμε αξία σε δύο δραπέτες, να φτάνουμε στο σημείο να τους ηρωοποιούμε και να τους βγάζουμε το καπέλο που κατάφεραν να ρεζιλέψουν ολόκληρο το σύστημα… Τραγικό ή μήπως αυτός ήταν ο τελικός στόχος;
Ο Καφετζής
Οπως τα λές ειναι… Κωμικοτραγικό μάλλον – και ο στόχος δεν ειναι μου φαίνεται μόνο ο “αποπροσανατολισμός”. Με αφορμή κατι τέτοια μπαίνουν -για την “ασφάλεια μας”- κάμερες παντού,τα ΜΜΕ εχουν αναλάβει την μαζική υπνωση και τον απόλυτο έλεγχο της ίδιας της συνείδησης μας…Κι ο χορός καλά κρατεί-παγκοσμίως…!
Αναρωτιέμαι όμως : που ειναι η δική μας ευθυνη;
Σαν πολίτες,εργαζόμενοι,φορολογούμενοικαι – κυρίως! – ψηφοφόροι!
Είμαι αρκετά συγκρατημένος στους χαρακτησρισμούς μου… Πιστεύω όμως ότι στην περίπτωση του ελικοπτέρου έχουμε προφανή χρηματισμό ή εκβιασμό κάποιων υπαλλήλων να κάνουν το αυτονόητο… Δυστυχώς η ποινή σε κάποιον που θα κατηγορηθεί για “αμέλεια” ή για “απλή συνμμετοχή” είναι σχεδόν αμελητέα και δεν συγκρίνεται με τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που πέσανε αυτές τις μέρες στον Κορυδαλλό
@ Irene Key: έχουμε να δούμε πάρα πολλά. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο…κι όσο για την ευθύνη μας; Ας το θυμηθούμε μπροστά στην κάλπη και ας πράξουμε αναλόγως. Το τραγικό στην ιστορία, είναι πως οι περισσότεροι βρίσκονται σε κατάσταση “ύπνωσης”
@ Vasilis: το θέμα είναι που πέσανε τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Εντός ή εκτός Κορυδαλλού; Όπως έγραψα, αυτή η απόδραση παραείναι τέλεια για να είναι αληθινή. Ένα παράδειγμα μόνο: το ελικόπτερο δεν είναι αόρατο. Σε κάθε μίλι που διατρέχει το παρακολουθούν κέντρα ελέγχου όπως γίνεται με κάθε τι ιπτάμενο. Μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί δεν κινητοποιήθηκε καμία αρχή στην αλλαγή πορείας και ύψους πτήσης; Οι ελεγκτές το είδαν στα σίγουρα να πηγαίνει προς απαγορευμένη ζώνη. Γιατί δεν ειδοποίησαν να σηκωθεί πχ το ελικόπτερο της Αστυνομίας ή άλλο μέσο; Είχαν χρόνο να το κάνουν και να “μπλοκάρουν” την περιοχή πτήσης του…αν το ήθελαν. Πολύ φοβάμαι ότι και σε αυτή την ιστορία, όπως και σε τόσες άλλες, δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια.