Διάβασα το πολύ καλό άρθρο* του γείτονα blogger hackaday, με τίτλο “ΟΙ ΕΜΜΟΝΙΚΟΙ BLOGGERS”, που αναφέρεται στην εκπομπή ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ στον Alpha, που είχε σαν θέμα της τα blogs. Ο hackaday, λέει αλήθεια όταν αναφέρεται στον πανικό των δημοσιογράφων. Δεν την είδα την εκπομπή, αλλά εύκολα μπορεί να φανταστεί κάποιος δημοσιογράφους να μιλάνε για τους bloggers… Δεν θέλει δα και τόση φαντασία.
Τι είναι αυτό που ενοχλεί τους δημοσιογράφους;
Αν δεχτούμε την γενικότερη διαπίστωση ότι δεν υπάρχει ελεύθερη δημοσιογραφία, εύκολα μπορούμε να κατανοήσουμε τις όποιες αδυναμίες των δημοσιογράφων όσο ψηλά κι αν στέκονται στην κλίμακα της αναγνώρισης , εφόσον είναι «υπάλληλοι» και υπόχρεοι στις απαιτήσεις και στα συμφέροντα που εξυπηρετεί κάθε εφημερίδα ή άλλο μέσο ενημέρωσης στο οποίο εργάζονται. Αυτή και μόνο η «υπαλληλική» σχέση με τα ΜΜΕ, τους καθιστά ανίσχυρους απέναντι στην όποια θέληση τους να πουν τα πράγματα με το όνομα τους. Τώρα βέβαια, το θέμα «θέληση» είναι και αυτό υπό συζήτηση γιατί φαντάζομαι ότι το σύστημα καθορίζει ακόμα και την θέληση τους. Έχω την αίσθηση πως με τον καιρό έρχεται η αλλοίωση και μαζί με την αλλοίωση έρχεται και η ικανότητα του ελέγχου της θέλησης, έτσι ώστε να μην λειτουργεί ενοχλητικά ως προς τη συνείδηση.
Εάν κάποιος ανατρέξει σε διάφορα blogs και διαβάσει προσεκτικά τις διάφορες αναρτήσεις που έχουν να κάνουν με διάφορα επίκαιρα θέματα, εύκολα θα διαπιστώσει την ικανότητα των διαφόρων συγγραφέων να προβλέπουν τα απολύτως φυσιολογικά και αναμενόμενα και να μπαίνουν στην ουσία των πραγμάτων.
Εάν ταυτόχρονα κάποιος ανατρέξει στα διάφορα ειδησεογραφικά site στις ίδιες περιόδους, εύκολα θα διαπιστώσει ότι μεγάλη μερίδα από τους έγκυρους (λόγω επαγγελματικής ιδιότητας) και έγκριτους δημοσιογράφους δεν τολμά να κάνει προβλέψεις και να σχολιάσει τις πιθανές – λογικές – προεκτάσεις ενός θέματος και να αναφερθεί στην ουσία των πραγμάτων. Θα δει όμως την υπερπροσπάθεια κάποιων, να στρέψουν με διάφορα τεχνάσματα την κοινή γνώμη στο σημείο που αυτοί θέλουν, άσχετα με το εάν αυτό είναι μακριά από την όποια αλήθεια.
Ένας blogger που ασχολείται με τον σχολιασμό της καθημερινότητας, αναπτύσσει τις σκέψεις του, δημοσιοποιεί τις απόψεις του και μπορεί να λέει όλα αυτά που θεωρεί ως λογικά, πολλές φορές και ως επόμενα, γιατί απλά η μόνη δέσμευση που έχει είναι αυτή έναντι του εαυτού του και της ανάγκης του να μην επιτρέπει σε κανέναν να εμπαίζει με την νοημοσύνη του. Αυτά τα στοιχεία είναι που δεν του επιτρέπουν να μένει αμέτοχος και άβουλος σε ότι του σερβίρουν για βρώση οι «έγκριτοι» δημοσιογράφοι. Καθημερινά πολλοί έγκριτοι συνάδελφοι bloggers αποδεικνύουν περίτρανα την αφοσίωση τους στην αλήθεια αντιπαρατάσσοντας στον ξύλινο τυποποιημένο λόγο των υπόχρεων δημοσιογράφων, απλά και λογικά στοιχεία σε μια κατανοητή και υπεράνω χρωμάτων γλώσσα. Επιπλέον, ο blogger που σέβεται τον εαυτό του, τοποθετείται βάσει των δικών του πιστεύω αλλά, θέτει τα όσα γράφει προς περαιτέρω σχολιασμό και συζήτηση, σε αντίθεση με τους δημοσιογράφους, που έχουν τη δύναμη να φιμώσουν τον οποιοδήποτε εκφράζει αντίθετη άποψη και μπορούν να το κάνουν με πολλούς τρόπους.
Χρησιμοποιώ την φράση έγκριτοι συνάδελφοι bloggers, γιατί πιστεύω: α) ότι το blogging έχει αναδείξει έγκριτους Ελεύθερους σχολιαστές των οποίων ο λόγος είναι πιο αξιόλογος από αυτόν πολλών άλλων που φέρουν την ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ και β) γιατί θεωρώ ότι όλοι όσοι είμαστε αφοσιωμένοι στον σχολιασμό και στην εποικοδομητική κριτική, παράγουμε ένα έργο από κοινού. Μπορεί βέβαια το δικό μας έργο να μην έχει την ευρεία απήχηση που θα είχε εάν γράφαμε σε μια εφημερίδα, αλλά είναι σίγουρο ότι εάν κάποιος από εμάς μεταπηδούσε σε ένα έντυπο ευρείας απήχησης ή σε ένα άλλο ΜΜΕ, θα έπαυε να είναι ελεύθερος.
Σημείωση: ας μη βιαστούν όλοι οι bloggers να χαρούν με τον τίτλο «έγκριτοι».
Όχι, δεν είναι όλοι έγκριτοι και εδώ τίθεται ένα ακόμα μεγάλο θέμα που χρειάζεται συζήτηση. Η απλή αναπαραγωγή ειδήσεων και γεγονότων χρωματισμένη πολλές φορές με μήνη και υβρεολόγιο δεν τους καθιστά έγκριτους. Θεωρώ πολύ πιθανό ανάμεσα σε αυτούς, να υπάρχουν και επαγγελματίες δημοσιογράφοι καλυμμένοι πίσω από τον τίτλο του blogger, που στην προσπάθεια τους να μειώσουν την αξία του blogging (βλέπε ελεύθερη έκφραση), συντηρούν αυτή την μερίδα του κακού blogging για να μπορούν μετά να λένε «επώνυμα», να οι ανακριβείς, να οι υβριστές…αυτοί είναι οι bloggers. Και όπως γίνεται συνήθως, ένας «κακός» χρωματίζει αυτομάτως χίλιους καλούς. Όπως επίσης θεωρώ ως πιθανό, κάποιοι bloggers να επιλέγουν αυτόν τον δρόμο εσκεμμένα σε μια πιθανή προσπάθεια τους να αναδείξουν τους εαυτούς τους ισάξιους με αυτούς τους έγκριτους δημοσιογράφους που καθημερινά μας βομβαρδίζουν με κατασκευασμένες ειδήσεις και σχόλια που δεν στοχεύουν στην αλήθεια, αλλά στην εξυπηρέτηση μικροπολιτικών συμφερόντων, στοχεύοντας πολύ πιθανά σε μια θέση σε κάποιο ΜΜΕ…
Θα συστήσω στους δημοσιογράφους που θέλουν να λέγονται ανεξάρτητοι, να πάψουν να βλέπουν τους bloggers σαν κόκκινο πανί, να μάθουν να λειτουργούν με την λογική ενός blogger κι αν αυτό δεν το μπορούν, όταν αναλύουν ένα θέμα, ας κάνουν μια βουτιά στα blogs κι ας παραθέτουν την διαφορετική άποψη κόντρα στη δική τους. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να πάρουν την άδεια από τα αφεντικά τους, οπότε, όσοι μιλάνε και βάλλονται κατά των bloggers, καλά θα κάνουν να σιωπήσουν, καλά θα κάνουν να κοιτάξουν την δουλειά τους και αντί να στρέφονται κατά της ελευθερίας του λόγου, ας κοιτάξουν την σιδερένια μπάλα που έχουν περασμένη στο πόδι τους… Γιατί δουλειά τους πάνω απ’ όλα, είναι να ικανοποιήσουν τον εργοδότη τους, να γεμίζουν τα παράθυρα των τηλεοπτικών σταθμών και να κάνουν τα μηχανάκια της AGB να δουλεύουν σαν τρελά, άσχετα αν αυτό το κάνουν σε βάρος της αλήθειας.
Επιπλέον, θα μπορούσαν να δουν και πέρα από την ενημέρωση. Η blogoσφαιρα είναι ένα απίστευτο μαγικό χαλί, που μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να ταξιδέψεις σε χώρες, σε πολιτισμούς, στα γράμματα, στις τέχνες, σε φιλοσοφίες και σε τόσα άλλα θέματα. Αυτό το κομμάτι του blogging γιατί εμμένουν στο να το αγνοούν τα ΜΜΕ και επικεντρώνονται μόνο σε αυτό που τους πονάει και που καλώς τους πονάει;
Ο Καφετζής
Νομίζω ότι τα ιστολόγια, τα blogs, είναι ένα μέσο επικοινωνίας, μια πλατφόρμα που ο καθένας μπορεί να τη χρησιμοποιήσει όπως θέλει, άλλος επώνυμα, άλλος ανώνυμα.
Δε νομίζω ότι μπορούμε να μιλήσουμε γενικά για bloggers, αφού υπάρχουν δεκάδες διαφορετικές κατηγορίες χρηστών και δεκάδες ξεχωριστές κατηγορίες ιστολογίων.
Υπάρχουν δημοσιογράφοι που γράφουν σε ιστολόγια ανώνυμα αυτά που δε μπορούν να πουν επώνυμα.
Υπάρχουν και άλλοι, δημοσιογράφοι και μη , που προσπαθούν μέσω των ιστολογίων να βλάψουν άλλους ανθρώπους, να ικανοποιήσουν προσωπικά τους απωθημένα, να προωθήσουν ατομικά και συλλογικά συμφέροντα.
Υπάρχουν και αυτοί που ασχολούνται με τα ιστολόγια στον ελεύθερο χρόνο τους, έχοντας βρει εκεί ένα ελεύθερο και ενδιαφέρον χώρο έκφρασης.
Σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι οι αναγνώστες των ιστολογίων δεν είναι άβουλα όντα, διαθέτουν αναλυτική σκέψη και μπορούν να διυλήσουν τις όποιες πληροφορίες και απόψεις που διαβάζουν. Άλλωστε κάθε ιστολόγιο διαθέτει αρχειοθήκη, έτσι ώστε μπορεί να γίνεται διαχρονική εκτίμηση και σύγκριση των γραφόμενων του καθενός από εμάς.
Ωραια – και σωστα – τα αρθρα σας παιδιά – την ειδα την εκπομπή χθες βραδυ΄- κι έβαλα πολλες φορές τα γέλια.
Οι bloggers που “φανταζονται” πως ειναι ποιητές,συγγραφεις ή δημοσιογραφοι,η καυμενούλα η “εγκυρη ενημέρωση” που κινδυνευει, το “κοινό” που δεν “ξερει” τι και ποιος και πολλα τετοια νόστιμα.
Ο πανικος ήταν ολοφάνερος!
Οι καλλιτεχνες παυουν να εξαρτώνται από τα δισκογραφικά,τα εκδοτικά και λοιπά κυκλώματα – και καμποσοι ειναι κι αυτοί που … “διαδικτυογραφούν”- αποκαλύπτουν, θιγουν και αναδεικνύουν θεματα που οι επίσημες φυλλάδες προτιμουν να αποφευγουν.
Το “κοινό μας” ξύπνησε!
Το συστημα της μαζικής υπνωσης κινδυνευει!
Αυτό ηταν το δικο μου συμπέρασμα από αυτην την εκπομπή – και για να είμαι ειλικρινής…ΠΟΛΥ ΤΟ ΧΑΡΗΚΑ!
@ Γιώργος
@ Irene key
Γιώργο, έχουν επικεντρωθεί στο θέμα της ενημέρωσης, αγνοώντας το γεγονός ότι το blogging είναι ένα μαγικό χαλί όπως έγραψα και στο άρθρο, αγνοώντας την συνολική προσφορά των bloggers σε τόσους άλλους τομείς. Πολύ σωστά τα λες. Οι αναγνώστες είναι αυτοί που κρίνουν, που επιτέλους συγκρίνουν και αποφασίζουν. Επειδή λοιπόν δεν είναι τυχαίο που όλο και περισσότεροι αναγνώστες στρέφονται στα blogs αναζητώντας τις απόψεις που τα «επίσημα» ΜΜΕ αποκρύπτουν, γι’ αυτό και ο πανικός τους.
Irene, θίγεις μια άλλη σημαντική πτυχή του θέματος, αναφερόμενη στο σύστημα της μαζικής ύπνωσης που κινδυνεύει… Για φαντάσου πόσα συμφέροντα θίγονται. Και σε πολλά από αυτά, οι «δημοσιογράφοι» έχουν και αυτοί μερίδιο που το χάνουν. Οι καλλιτέχνες πχ που ανέφερες. Δεν έχουν πλέον την ανάγκη κανενός «δημοσιογράφου» ή «ειδικού» για να μπορέσουν να αναδείξουν τη δουλειά τους. Μέχρι τώρα κρέμονταν στις καλές (βλέπε ανταλλάγματα) και στις κακές κριτικές και το κοινό με τη σειρά του δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να αξιολογήσει μια δουλειά εάν ένας ή δύο δημοσιογράφοι δεν ήθελαν να γράψουν γι’ αυτήν… Τώρα, ο καλλιτέχνης έχει την δυνατότητα μέσα από το blogging, να αναδείξει την δουλειά του, να την προβάλλει στο ευρύ κοινό και να πάρει από πρώτο χέρι την πληροφόρηση, κατευθείαν από το κοινό του για το αν αυτό που δημιούργησε, αρέσει ή όχι…
Τελικά το blogging οδήγησε σε μια απαλή επανάσταση και η πολυχρωμία των θέσεων και των απόψεων, βοήθησε στην αφύπνιση του κοινού που σιγά-σιγά βγάζει τις παρωπίδες. Αυτό φοβούνται.
Σας συγχαίρω,
δεν υπάρχουν οι…bloggers που “ενημερώνουν” παρά μόνο μερικοί που σεβόμενοι τον εαυτό τους, χρησιμοποιούν την (ιστολογική) πλατφόρμα με σεβασμό προς το κοινό, προσφέροντας την άποψή τους ελεύθερα. Αυτές οι φωνές έχουν τώρα προστεθεί στις άλλες τις ηδη καθιερωμένες των ΜΜΕ – που κάποτε είχαν την αποκλειστικότητα – και αυτό δεν αρέσει. Μέσω πια των ιστολογίων υπάρχουν άπειρες δυνατότητες το κοινό να μάθει για πολλές άλλες εναλλακτικές απόψεις, ή όψεις των πραγμάτων.
Καλησπέρα… δε θέλω να πω μεγάλα λόγια αλλά η εκπομπή για ‘μένα ήταν πολύ πρόχειρη και κατευθυνόμενη προς την απαξίωση της blogόσφαιρας. Αν ανοίξουν τα μάτια τους και δούνε τι γίνεται με τα blogs στο εξωτερικό ίσως καταλάβουν περισσότερα οι κ.κ. δημοσιογράφοι. Στην Ελλάδα το blogging τώρα μπάινει στο στάδιο της ενηλικίωσης και φαίνεται ότι θα το ακολουθήσει περισσότερος κόσμος. Δεν είναι λίγοι οι απογοητευμένοι της ελληνικής κοινωνίας από τα παραδοσιακά Μ.Μ.Ε. Προς Θεού όμως… Blogging δεν είναι μόνο στιχάκια και παραμυθάκια. Είναι δυναμική άποψη για όλα.
Ναι – η προθεση για “απαξίωση” της blogόσφαιρας ηταν φανερή – ομως νομιζω πως θα εχει τα αντιθετα αποτελεσματα – και ακομα περισότεροι θα φτιαξουν δικα τους blog μετα απο αυτό…
Αλλωστε, ακομα και τα “στιχακια” και τα παραμυθάκια, μπορούν να ειναι πολύ αξιόλογη “απαντηση” στα απίστευτης ευτέλειας στιχακια και κείμενα που κυκλοφορούν επισήμως…