Πολλές φορές με ρωτάνε αν κάνω καλά που αυτοσαρκάζομαι και που δεν εννοώ να αποβάλλω από πάνω μου την μπέρτα της εφηβείας αν και 45αρης (πατημένος για τα καλά και δεν θέλω σχόλιο επ’ αυτού)…Η απάντηση μου σε αυτή την ερώτηση, είναι απλή. Δεν τίθεται θέμα αν κάνω καλά, αλλά αν εγώ νιώθω καλά.
Γιατί κάποιοι εννοούν ότι πρέπει ντε και καλά να φοράνε το σοβαρό προσωπείο μόνο και μόνο επειδή έτσι το επιβάλλει η ηλικία; Ποια ηλικία; Τι είναι αυτό που σπρώχνει τους ανθρώπους να «σοβαρεύουν» και να μην αφήνουν το παιδί που έχουν μέσα τους, να αναπνεύσει;
Κάποιοι μπερδεύουν την σοβαρότητα με την σαχλότητα και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτός που κάνει χιούμορ ή που αυτοσαρκάζεται, δεν παύει να είναι σοβαρός σαν άνθρωπος.
Θεωρώ τον αυτοσαρκασμό, ως ένα από τα σημαντικότερα βήματα προς μια μορφή αυτογνωσίας. Δεν είμαι ειδικός για να μπορώ να πω με βεβαιότητα, αν αυτό είναι σωστό ή όχι, αλλά και έτσι να μην είναι από επιστημονικής απόψεως, δεν έχω σκοπό να το αναλύσω ξάπλα σε έναν καναπέ. Θεωρώ επίσης, ότι το να αφήνω το παιδί που κουβαλώ μέσα μου, ελεύθερο, είναι η καλύτερη εκτόνωση για μένα. Φίλες και φίλοι, όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας ένα παιδί. Δοκιμάστε να το αφήσετε ελεύθερο και σας διαβεβαιώνω ότι θα νιώσετε άλλοι άνθρωποι. Αφήστε το χιούμορ να σας καθοδηγήσει και θα δείτε τη ζωή με άλλο μάτι.
Δεν διαφωνώ, πως έτσι όπως έχει γίνει η ζωή μας, οι στιγμές της ψυχικής χαλάρωσης είναι σπάνιες. Είναι βέβαιο ότι περνάμε τις περισσότερες ώρες της ημέρας με το κεφάλι σκυφτό. Μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες. Έκαστος το παιδί που κουβαλάει μέσα του και…στράτα – στρατούλα 
Απλά αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο!
Προσοχή! Αυτά σας τα λέει ο άνθρωπος που όταν τον κυκλώνουν τα προβλήματα και οι μαύρες σκέψεις, αρχίζει και σκέφτεται τα κόλλυβα, αλλά μόλις ακούσει το παιδί μέσα του να του λέει «μπάστα σύντροφε» (πολύ επαναστατικό αυτό – θα το καθιερώσω), δεν τον γνωρίζει ούτε και η μάνα που τον γέννησε.
Μπορούμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες με το χιούμορ. Αυτό είναι βέβαιο, αρκεί να επιτρέπουμε στο παιδί μέσα μας, να επεμβαίνει ακαριαία στην κατάλληλη στιγμή. Λέει ο Μακεδόνας ότι είναι αναποδιά να έχεις δυο παιδιά μέσα σου (η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο μπελάς), αλλά όσα παιδιά κι αν κουβαλάμε, πρέπει να τα αφήνουμε να βγαίνουν…(εκ περιτροπής, για να μη χάνουμε και το μέτρο) για να μας οδηγούν στην ελευθερία.
Κι επειδή το σημερινό άρθρο το γράφω με κέφι, θα κλείσω με τον Κώστα Μακεδόνα…που συνοδεία κάποιων άλλων γνωστών αιώνιων εφήβων (και πολύ καλά κάνουν που είναι έτσι), τραγουδάει το «Κάτσε καλά»… Απολαύστε το.
Ο Καφετζής
Φίλε μου Καφετζή πιστεύω πως ο αυτοσαρκασμός, δείχνει πως έχουμε σε μεγάλο βαθμό επίγνωση των αδυναμιών μας, των πλατωμάτων μας, του χαρακτήρα μας γενικότερα. Όσοι θέλουν να είναι σοβαροί επειδή τους το επιβάλει η ηλικία τους, λυπάμαι γιατί βάζουν τον εαυτό τους σε ένα κλουβί και δεν τον αφήνουν να εκδηλωθεί. Σοβαρότητα απαιτείται όταν οι καταστάσεις το απαιτούν. Το χιούμορ είναι ένα πολύ καλό όπλο για να ξεπερνάμε δύσκολες καταστάσεις, αρκεί να το κάνουμε έχοντας ταυτόχρονα και επίγνωση της κατάστασης. Όσο για το παιδί….Αυτό το παιδί είναι καλό να υπάρχει μέσα μας και αλίμονο αν πάψει να υπάρχει. Όμως οι καταστάσεις της ζωής, οι συνθήκες, οι άλλοι με τους οποίους έρχεσαι σε επαφή, μπορεί να κάνουν αυτό το παιδί να σωπάσει. Συνέχισε φίλε μου με χιούμορ γιατί όλοι το έχουμε ανάγκη
Φιλικά
Max
Χαίρομαι που γράφεις με κέφι. Θα επαναλάβω το σχόλιο του άλλου καφενόβιου: Συνέχισε φίλε μου με χιούμορ γιατί όλοι το έχουμε ανάγκη. Σε ευχαριστούμε για το όμορφο τραγούδι.
Τους χαιρετισμούς μου στην όμορφη παρέα του Καφενέ.
Χωρίς χιούμορ τη βάψαμε… να μη χρησιμοποιήσω άλλη λέξη και βρωμίσω το όμορφο ιστολόγιο σου.
Πολυ καλά τα λες – το “παιδί” μεσα μας ειναι βεβαια το πιο πολυτιμο καταφύγιο – το κομματι εκεινο του εαυτού μας που μπορεί ακομα να χαίρεται τη ζωή…
Ομως οταν βλέπω εκεινες τις “τρελλες” εικονες στην τηλεόραση – από την Γαζα π.χ.- αναρωτιέμαι:τι σόι “παιδί θα μπορεσουν να βρουν μεσα τους αυτα τα παιδιά – οταν καποτε θα’χουν γίνει σαραντάρηδες;;
Αναρωτιέμαι τι σόι “παιδί” μπορούσαν να βρουν οι ανθρωποι – γονεις μας ή παπουδες – που μεγάλωσαν μεσα στον φοβο την πεινα και τον πόλεμο;;
Και… γενικά,αναρωτιέμαι διαφορα τετοια – καθόλου “παιδικα” μάλλον…
Να δεις που το “παιδί μέσα μου” εχει μια μανία – και αρνείται να “λειτουργήσει” και να “περνάει καλά” σ’εναν κοσμο γεματο με συνθήκες “Γαζας”,παιδιά στα φανάρια,πεινα,παιδοφιλίες και ολα αυτα.
Ακομα κι αν με φτανουν μονο σαν τηλεοπτικές εικόνες,διπλα σε χαρούμενα – διαφημιστικά – παιδακια” που πασαλείβουν με “βιταμ” το ψωμάκι τους, το “παιδί” μέσα μου θυμώνει πολύ βρε παιδί μου…
Μα πάρα πολύ…!
Το “παιδί” μέσα μας, απλά σωπαίνει μπροστά σε αυτά. Καλό είναι να μη το ξεχνάμε και να αντλούμε δύναμη από αυτό. Όπως σου έγραψα και στο Facebook, υπάρχουν και κάποια παιδιά που επειδή δεν έχουν ψωμί, πόσο μάλλον βιτάμ για να το πασαλείψουν, πληρώνουν ακριβά την πείνα τους… Δείτε όλοι αυτό το συγκλονιστικό άρθρο από το Epikairo.gr > http://www.epikairo.gr/?p=12866
@ FILOS: και τους δικούς μας χαιρετισμούς.
@ hackaday: Δημήτρη καλημέρα. Μη φοβάσαι, καμιά φορά μερικές λέξεις χρωματίζουν την αλήθεια ως έχει ακόμα κι αν φαίνεται ότι βρωμίζουν
@ max: Καλέ μας φίλε σε ευχαριστούμε για το σχόλιο. Προσπαθώ να φανταστώ τους ανθρώπους που έχουν βάλει τον εαυτό τους σε ένα κλουβί όπως λες και βλέπω έναν πλανήτη που μοιάζει με μια απέραντη φυλακή.
Την καλημέρα μας σε όλες τις φίλες και σε όλους τους φίλους
χαίρομαι που σε βρήκα, γράφεις πολύ όμορφα
καλή συνέχεια
Φυσικά και είναι σημαντικός ο αυτοσαρκασμός και να βάζουμε όλη την παιδικότητά μας…και μπράβο σου που το κάνεις. Καλή τσικνοπέμπτη να περάσεις…
Χρειάζεται προσοχή. Εάν βρίσκεται κανείς από θέση ισχύος μέ τούς απέναντί του ή είναι πολύ γνωστοί καί δοκιμασμένοι, θά μπορούσε ίσως νά αποτολμήσει τόν αυτοσαρκασμό. Δέν τό συνιστώ όμως. Ό Έλληνας όπως τού παίζεις χορεύει. Αυτό πού πιθανόν θά καταλάβει, είναι ότι δέν είσαι ή ότι έπαψες νά είσαι σοβαρός καί θά σού συμπεριφερθεί αναλόγως.
@ Vasilis: Φυσικά και είναι σημαντικός ο αυτοσαρκασμός γιατί πέρα από το ότι απελευθερώνεις όλη την παιδικότητα σου, σε βοηθάει να βλέπεις καλύτερα τα δικά σου ελαττώματα. Κι όταν βλέπεις τα ελαττώματα σου μέσα από την ματιά ενός παιδιού, τα βλέπεις και πιο ξεκάθαρα γιατί το ‘παιδί’ μέσα σου σε βοηθάει να αποβάλλεις και το εγώ σου.
@ Κώστας: φίλε μου θα διαφωνήσω μαζί σου. Το ζητούμενο δεν είναι να το κάνεις για τους άλλους, αλλά για σένα. Τώρα, εάν οι άλλοι δεν είναι σε θέση να σε καταλάβουν, τότε το πρόβλημα είναι δικό τους και όχι δικό σου… Αρκετά προσωπεία δεν φοράμε καθημερινά για τους άλλους; Καλό είναι να τα βάζουμε που και που στην άκρη και να ζούμε για εμάς. Όπως ακριβώς κάνει και ένας γονιός με το παιδί του. Όταν το βγάζει βόλτα ή όταν παίζει μαζί του, δεν τον νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι και πως θα τον χαρακτηρίσουν αν τον δουν να κυλιέται μαζί του στο χώμα. Έτσι ακριβώς πρέπει να κάνουμε όλοι. Να μη μας νοιάζει. Κατά την ταπεινή μου άποψη, η σοβαρότητα ενός ανθρώπου, κρίνεται από άλλα πράγματα και όχι από το δικαίωμα του να χαλαρώνει και να τα βρίσκει με τον εαυτό του όπως νιώθει να το κάνει.
Ετσι..πες τα να τα ακούνε και οι άλλοι..
Πρώτα θα μεγαλώσουμε το παιδί μέσα μας και μετά όλα τ άλλα…
Πολύ ωραίο το blog σου