Πολλές φορές με ρωτάνε αν κάνω καλά που αυτοσαρκάζομαι και που δεν εννοώ να αποβάλλω από πάνω μου την μπέρτα της εφηβείας αν και 45αρης (πατημένος για τα καλά και δεν θέλω σχόλιο επ’ αυτού)…Η απάντηση μου σε αυτή την ερώτηση, είναι απλή. Δεν τίθεται θέμα αν κάνω καλά, αλλά αν εγώ νιώθω καλά.
Γιατί κάποιοι εννοούν ότι πρέπει ντε και καλά να φοράνε το σοβαρό προσωπείο μόνο και μόνο επειδή έτσι το επιβάλλει η ηλικία; Ποια ηλικία; Τι είναι αυτό που σπρώχνει τους ανθρώπους να «σοβαρεύουν» και να μην αφήνουν το παιδί που έχουν μέσα τους, να αναπνεύσει;
Κάποιοι μπερδεύουν την σοβαρότητα με την σαχλότητα και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτός που κάνει χιούμορ ή που αυτοσαρκάζεται, δεν παύει να είναι σοβαρός σαν άνθρωπος.
Θεωρώ τον αυτοσαρκασμό, ως ένα από τα σημαντικότερα βήματα προς μια μορφή αυτογνωσίας. Δεν είμαι ειδικός για να μπορώ να πω με βεβαιότητα, αν αυτό είναι σωστό ή όχι, αλλά και έτσι να μην είναι από επιστημονικής απόψεως, δεν έχω σκοπό να το αναλύσω ξάπλα σε έναν καναπέ. Θεωρώ επίσης, ότι το να αφήνω το παιδί που κουβαλώ μέσα μου, ελεύθερο, είναι η καλύτερη εκτόνωση για μένα. Φίλες και φίλοι, όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας ένα παιδί. Δοκιμάστε να το αφήσετε ελεύθερο και σας διαβεβαιώνω ότι θα νιώσετε άλλοι άνθρωποι. Αφήστε το χιούμορ να σας καθοδηγήσει και θα δείτε τη ζωή με άλλο μάτι.
Δεν διαφωνώ, πως έτσι όπως έχει γίνει η ζωή μας, οι στιγμές της ψυχικής χαλάρωσης είναι σπάνιες. Είναι βέβαιο ότι περνάμε τις περισσότερες ώρες της ημέρας με το κεφάλι σκυφτό. Μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες. Έκαστος το παιδί που κουβαλάει μέσα του και…στράτα – στρατούλα 
Απλά αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο!
Προσοχή! Αυτά σας τα λέει ο άνθρωπος που όταν τον κυκλώνουν τα προβλήματα και οι μαύρες σκέψεις, αρχίζει και σκέφτεται τα κόλλυβα, αλλά μόλις ακούσει το παιδί μέσα του να του λέει «μπάστα σύντροφε» (πολύ επαναστατικό αυτό – θα το καθιερώσω), δεν τον γνωρίζει ούτε και η μάνα που τον γέννησε.
Μπορούμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες με το χιούμορ. Αυτό είναι βέβαιο, αρκεί να επιτρέπουμε στο παιδί μέσα μας, να επεμβαίνει ακαριαία στην κατάλληλη στιγμή. Λέει ο Μακεδόνας ότι είναι αναποδιά να έχεις δυο παιδιά μέσα σου (η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο μπελάς), αλλά όσα παιδιά κι αν κουβαλάμε, πρέπει να τα αφήνουμε να βγαίνουν…(εκ περιτροπής, για να μη χάνουμε και το μέτρο) για να μας οδηγούν στην ελευθερία.
Κι επειδή το σημερινό άρθρο το γράφω με κέφι, θα κλείσω με τον Κώστα Μακεδόνα…που συνοδεία κάποιων άλλων γνωστών αιώνιων εφήβων (και πολύ καλά κάνουν που είναι έτσι), τραγουδάει το «Κάτσε καλά»… Απολαύστε το.
Ο Καφετζής
Ήπιαν Καφέ και σχολίασαν