Κινητές αξίες

- «Που είσαι»;
- «Με το αφεντικό, που θες να ‘μαι;»
- «Α…ναι;»
- «Ε…ναι! Ψέματα θα σου πω; …κλείνω τώρα γιατί δεν μπορώ»!

- «Α…γύρισες; Καλώς τον αντρούλη μου, πως πήγε το ταξίδι;»
- «Τι τα ρωτάς…κούραση, ταλαιπωρία».
- «Δεν πέρασες καλά; Τουλάχιστον οι δουλειές πήγαν καλά;»
- «Τι καλά…μη ρωτάς καλύτερα»
- «Είχες πει ότι θα πάρεις τηλέφωνο στης Μαρίας της περιπτερούς να μας πεις ότι έφτασες καλά… Ούτε αυτό μπορούσες να το κάνεις;»
- «Μα τι λες αγάπη μου…που να βρεθεί τηλέφωνο στην ορεινή Αρκαδία… Βρήκα ένα σε ένα χωριό, αλλά μου είπαν ότι είχε να δουλέψει κάτι μήνες…»

Οι παραπάνω διάλογοι ανήκουν ο μεν πρώτος στο 2009 και ο δεύτερος στο 1959.

Όσοι από εσάς είστε γεννημένοι προ του 1970, θυμάστε την προ-κινητών εποχή. Η Π.Κ.Ε. μπορεί μεν να μη μας επέτρεπε να ειδοποιήσουμε το Express Συνεργείο «Ο Μπάμπης ο Μάστορας» όταν μας έμενε το αυτοκίνητο στην Εθνική, αλλά όπως και να το κάνουμε, μας επέτρεπε να ζούμε πιο χαλαρά χωρίς την ανάγκη σε βαθμό εξάρτησης να γνωρίζουμε ανά πάσα ώρα και στιγμή που βρίσκεται ο καθένας και τι κάνει. Στην Π.Κ.Ε., ακόμα κι αν κάποιος είχε στο σπίτι του τηλέφωνο, δεν θα του περνούσε ούτε στιγμή από το μυαλό να καλέσει ακόμα και τον πιο κολλητό του φίλο τις ώρες μεταξύ 2-5 μμ ή μετά τις 10 το βράδυ. Στην Π.Κ.Ε. εάν το τηλέφωνο κτυπούσε εκείνες τις απαγορευμένες ώρες, προμήνυε την συντέλεια του κόσμου…κουδούνιζε και με άλλο ήχο.

Θα πείτε τώρα: ναι αλλά η εξέλιξη, η τεχνολογία, όλα αυτά; Ναι…καλά όλα αυτά, αλλά την ψυχολογική εξάρτηση ποιος την πληρώνει; Τον ψυχαναγκασμό να κουβαλάς πλέον όχι ένα, ούτε δύο αλλά τρία και βάλε κινητά ποιος τον πληρώνει;

Σήμερα η Πρωταρχόντισσα μπήκε στο σπίτι αφρίζοντας κι άρχισε να βγάζει κινητά από την τσάντα και να τα κλείνει το ένα μετά το άλλο!

- «Τι κάνεις εκεί;» αναφώνησα έντρομος!
Με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που όταν το αντικρίζουν οι συνεργάτες της τρέχουν για ηρεμιστικά.
- «Με τι μοιάζει να κάνω; Κλείνω τα ρημάδια»
- «Κι αν κάποιος χρειαστεί να σε βρει;»
- «Όσοι χρειάζεται να με βρουν για σημαντικό λόγο και θέλω να μπορούν να με βρουν, θα με καλέσουν στο σταθερό».
- «Χμ…», έκανα εγώ κρύβοντας τα κινητά μου μη τυχόν και τα πάρει και αυτά η μπόρα (και δεν θυμάμαι και τα PIN)… «…και δεν μου λες…αυτοί που θα χρειαστεί να σε πάρουν στο σταθερό, γνωρίζουν τον αριθμό;»
- «Οι άνθρωποι που έχουν σημασία για μένα, τον γνωρίζουν και όσοι άλλοι μπορούν ν’ ανοίξουν τον κατάλογο!»
- «Να πω την αλήθεια, ούτε κι εγώ θυμάμαι τον αριθμό…», είπα κι έσκυψα γρήγορα για να μη με βρει το κινητό στο κεφάλι!

Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά έχουμε καταφέρει το απόλυτο. Έχουμε κλείσει ολόκληρη τη ζωή μας μέσα σε μια μικρή συσκευή. Για να καταλάβετε την έκταση της εξάρτησης μας, αναλογιστείτε τι συμβαίνει εάν τύχει και χάσουμε το κινητό μας. Σας έχει συμβεί; Γι’ αυτό κουνάτε το κεφάλι με καημό;

Εφόσον σας έχει συμβεί, ας το πούμε και στους άλλους προς γνώση και συμμόρφωση. Καλού κακού κρατήστε τις επαφές σας και σε μια παραδοσιακή ατζέντα ή αν αυτό σας είναι δύσκολο (αλήθεια θυμάστε πως είναι γράφεις με στυλό, άντε και μολύβι;), τότε κάντε που και που κανένα back up στο PC σας…για παν ενδεχόμενο, κάντε και μια εκτύπωση ή έστω copy σε 5-6 εξωτερικούς δίσκους, γιατί και με αυτούς ποτέ δεν ξέρεις!

Με ποια κριτήρια επιλέγετε συσκευή; Λοιπόν. Από την ηλικία των 8-10, την επιλέγουν οι γονείς. Από την ηλικία των 11 και μετά, τα πράγματα σκουραίνουν. Η συσκευή πρέπει να έχει κάμερα με Χ megapixel, Bluetooth, MP3 player (κατ’ ελάχιστον), μεγάλη μνήμη με δυνατότητα επέκτασης, σύνδεση internet, GPS, 3G…κι ένα σκασμό άλλα πράγματα. Από την ηλικία των 45 και άνω (είσοδος στην Ρόντοι-Ράβαλα εποχή), προστίθενται ακόμα μερικά κριτήρια, όπως:

α) η γραμματοσειρά να μπορεί να μεγεθυνθεί σε υπερβολικό βαθμό ώστε να μην γίνεται κανείς ρόμπα βγάζοντας τρεις και λίγο τα πρεσβυωπικά γυαλιά για να διακρίνει το 5 από το 8!

β) το κινητό πρέπει να διαθέτει ΜΕΓΑΛΑ πλήκτρα και όχι κουκίδες με λευκές κουτσουλιές απάνω για να μπορούν τα αρθριτικά δυσκίνητα δάκτυλα να περιηγηθούν το πληκτρολόγιο.

γ) η συσκευή πρέπει να μπορεί να πέφτει άφοβα και ει δυνατόν να διαθέτει ειδική θήκη από καουτσούκ που θα την καθιστά άτρωτη ακόμα κι όταν καταλήγει σε κεφάλι!

Μετά την επιλογή, έρχεται η χρήση. Ο.Κ., το αγόρασες το super-duper κινητό με τα 1002 gadgets, πλήρωσες το βάρος του σε χρυσό, στήθηκες και από τα χαράματα στην ουρά για να μπορέσεις να το αποκτήσεις, εντυπωσίασες τον εαυτό σου και τον περίγυρο σου. Τώρα; Τώρα κατά 90% χρησιμοποιείς το κουμπί «επαφές», το κουμπί «επανάκληση», το κουμπί «μηνύματα» (αν δεν είσαι προχωρημένος Ρόντοι-Ράβαλο για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω) και άντε και την εφαρμογή Bluetooth για να μη σε γράψει το όργανο της τάξης.

Τέλος πάντων. Η Πρωταρχόντισσα έκλεισε τα κινητά και άκουσον-άκουσον πήγε και κοιμήθηκε κι εγώ έμεινα να κοιτώ τις συσκευές αγχωμένος ότι κάτι θα συμβεί… Μια στιγμή ακούστηκε ένα κουδούνισμα. Δεν ήταν τα δικά μου κινητά και τα άλλα ήταν όπως είπαμε κλειστά. Τι μπορούσε να είναι; ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ!!!! Άμα θέλει ο ασφαλιστής να σε βρει θα σε βρει! Όμως ακόμα και αυτός αμφιβάλλω αν ήξερε το δικό του σταθερό… Στην οθόνη του σταθερού, έγραφε 2810…δηλαδή σταθερό τηλέφωνο. Όμως πάραυτα, του ζήτησα να μου επιβεβαιώσει το τηλέφωνο του. «Είναι αυτό που φαίνεται στην οθόνη σας», μου είπε και συμπλήρωσε: «6977…»! Ούτε κι αυτός ήξερε το σταθερό του!!!

Ο Καφετζής
* Το παραπάνω είναι αφιερωμένο στον Μάριο που για πολλά χρόνια αντιστάθηκε με σθένος στην κατοχή κινητού τηλεφώνου, αλλά τελικά υπέκυψε (ας όψεται η μοίρα η κακούργα που τον έριξε στα ξένα χέρια)