Σάββατο μεσημέρι. Super market! Ράφια, χαμός, καρότσια, κόσμος σε ένα σύρε κι έλα, ένας πανικός… Δεν πάσχω από αγοραφοβία, αλλά αυτή η διαδικασία δεν με ξετρελαίνει κιόλας! Σήμερα όμως μου ήτανε γραμμένο να πάθω κάτι άλλο!
Κάθε φορά που άπλωνα το χέρι μου να πιάσω κάτι από το ράφι, έβλεπα ένα ζευγάρι μάτια να με παρακολουθούν εξεταστικά! Δεν σας κάνω πλάκα… Τα μάτια ήταν εκεί και με κοίταζαν! Έγινε μια, έγινε δυό, έγινε τρείς, την τέταρτη κοίταξα την Πρωταρχόντισσα και της το είπα!
- «Δηλαδή;»…είπε και με κοίταξε λοξά!
- «Δεν έχει δηλαδή…βλέπω μάτια να με κοιτάζουν»
- «Χμ…και δεν μου λες τι χρώμα έχουν;»
- «Δεν πρόσεξα, λες να έχει σημασία; Με κοιτάζουν σου λέω!»
- «Στο είπα από χθες να κόψεις τα ληγμένα! Κανόνισε γιατί βλέπω να σε πηγαίνω ξανά στον γιατρό!»
Μπροστά σε αυτή την απειλή, δεν τόλμησα να πω λέξη! Δεν είναι καιρός για 100 ευρώπουλα στον ντόκτορα αλλά και η ιδέα του Θ.Ψ.Π.Ν.Χ. (όποιος μπορέσει να το προφέρει μονολεξί κερδίζει λουκούμι) δεν μου άρεσε καθόλου σαν προοπτική! Βέβαια τα μάτια συνέχιζαν να με ακολουθούν. Τα είδα στα τυριά, στα μακαρόνια, στα χαρτικά… Παντού!
Λίγο παρακάτω να και η γειτόνισσα συν ανδρός και τέκνων κι άρχισαν τα σχετικά: «πως από εδώ» (χαζή ερώτηση αλλά το επιβάλλει το τυπικό), «ψώνια και εσείς» (επίσης χαζή ερώτηση αλλά το τυπικό βλέπετε) και πάει λέγοντας. Εγώ και ο σύζυγος της γειτόνισσας μιλιά… Κοιτάζαμε τα καρότσια κι όσο τα κοιτάζαμε μας έπιανε μια ταραχή… Γυρίζει που λέτε η γειτόνισσα και λέει πάνω στην κουβέντα: «όλα καλά αν και σήμερα μου κάνει νερά»… «Νερά; Ποιος σου κάνει νερά;», ρώτησε απορημένη η Πρωταρχόντισσα. Σκύβει που λέτε η γειτόνισσα με ύφος συνωμοτικό και της ψιθυρίζει στο αφτί. Η Πρωταρχόντισσα έδειξε έκπληκτη! «…μα τι μου λες…βλέπει κι αυτός μάτια να τον παρακολουθούν;» «Ναι..» απαντάει η γειτόνισσα… «είναι λέει και γαλανά»! Τι το ήθελα και το άνοιξα το στόμα μου! «Σοβαρά…, κι εσύ; Το ίδιο κι εγώ!». Αυτό είπα στον δύστυχο σύζυγο της γειτόνισσας, αλλά δεν πρόλαβα να πω τίποτα άλλο. Ένοιωσα μια ώθηση κι άκουσα την Πρωταρχόντισσα να λέει: «στον γιατρό τώρα!»
- «Μα είναι Σάββατο», είπα.
- «Σάββατο ξεσάββατο… Θ.Ψ.Π.Ν.Χ.», μου είπε!
Στο ταμείο το ίδιο. Τα μάτια εκεί και να έχουν καρφωθεί στα πράγματα και μετά στο πορτοφόλι μου! Τελικά ο σύζυγος της γειτόνισσας είχε δίκιο. Γαλανά ήταν, κάτι προς Βόρεια Ευρώπη έφερναν…αλλά που να τολμήσω να το πω! Θ.Ψ.Π.Ν.Χ. είναι αυτό! Στο διπλανό ταμείο ο σύζυγος της γειτόνισσας βρίσκεται σε φάση παράκρουσης: «μα σου λέω είναι εδώ, μα κοίταξε τα… είναι γαλανά… φτου και πρέπει να φουλάρω το αυτοκίνητο…αλλά πως θα το κάνω…απαπά…να πας εσύ…»! Η ταμίας κοίταξε ατάραχη την γειτόνισσα. «Και ο δικός σας;…δεν είναι τίποτα, είναι ο δέκατος πέμπτος από το πρωί… που να δείτε τι παθαίνουν μόλις πηγαίνουν στο ΑΤΜ…γι’ αυτό πήραμε την απόφαση και το βγάλαμε εκτός λειτουργίας!». Ήταν η στιγμή που σκεφτόμουν να πάω κι εγώ στο ΑΤΜ της Τράπεζας Περάματος και στο άκουσμα όλων αυτών κοίταξα προς τα εκεί και είδα όχι ένα, όχι δύο, αλλά 26 ζευγάρια μάτια να με κοιτάζουν χαιρέκακα και να γελάνε! Τα μέτρησα ένα – ένα… Τα εφτά από αυτά ήταν καστανά, τα υπόλοιπα ανοιχτομάτικα κι ένα πράσινο…για Ιρλανδέζικα μου έκαναν!
Όπου φύγει – φύγει. Η Πρωταρχόντισσα ήθελε να σταματήσει και στο καινούργιο παπουτσίδικο, αλλά μόλις μου το είπε σκόπιμα πάτησα το γκάζι και είπα: «το περάσαμε…πω-πω…να γυρίσω πίσω;» (αυτό λέγεται μαλαγανιά…το είπα αφού βεβαιώθηκα ότι ήταν αδύνατη η επιστροφή και ήξερα ότι θα λυπόταν να με βάλει στη διαδικασία). Στο μεταξύ την είδα να καλεί και να ξανακαλεί έναν αριθμό στο κινητό της, αλλά καθώς φαίνεται απάντηση δεν έπαιρνε. Κάτι μέσα μου, μου έλεγε ότι καλούσε τον γιατρό!
Μέχρι το απόγευμα δεν ξανασυζητήσαμε το όλο θέμα, μέχρι τη στιγμή που κάθισα να δω τις ειδήσεις. Βγήκε ο δημοσιογράφος και ανακοίνωσε: «η οικονομία της Ελλάδας βρίσκεται υπό επιτήρηση από την ΕΕ σε αναμονή της έγκρισης των μέτρων λιτότητας του προγράμματος σταθερότητας»!
Πετάχτηκα απάνω κι άρχισα να τραγουδώ το γνωστό δημώδες «Ροβόλα τα, ροβόλα τα, τα γίδια και τα πρόβατα…»! Νάτο…, είχα δίκιο!!! Με βλέπει η Πρωταρχόντισσα, παρατάει το laptop και λέει: «αυτό ήταν, δεν πάει άλλο»! Χωρίς να χάσει καιρό, σηκώνει το τηλέφωνο και παίρνει τον γιατρό!
- «Γιατρέ, το και το…το ξανάπαθε μόνο που τούτη τη φορά του βγήκε διαφορετικά…βλέπει μάτια και τραγουδάει το Ροβόλα τα, τα πρόβατα»!
Την είδα να κοιτάζει απορημένη το τηλέφωνο. Σα να μη πίστευε σε αυτό που άκουγε… Μόνο ψιθύρισε…
- «Γιατρέ…ακούω καλά; Τραγουδάτε το Πότε θα κάνει ξαστεριά;»
Πιάνω το τηλέφωνο…κι αρχίζω να κάνω δεύτερη φωνή!
- «Τα έμαθες τα νέα;», μου είπε ο γιατρός.
- «Τα έμαθα…είδες κι εσύ μάτια»;
- «Τα είδα την ώρα που πήγα να πάρω ψωμί», μου είπε. «…με κοίταζαν παράξενα κι ήταν πολλά…είκοσι έξι ζευγάρια…και μου μίλαγαν…και μου έλεγαν: αχα…ψωμί; Έξοδα; Δεν ξέρεις να ζυμώσεις; Δεν ξέρεις τι σε περιμένει!»
Κλείσαμε το τηλέφωνο μένοντας σύμφωνοι σε ένα πράγμα… Να πάμε μαζί να προλάβουμε μια θέση στο Θ.Ψ.Π.Ν.Χ., να κάνουμε παρέα, να παίζουμε και κανένα τάβλι βρε αδελφέ για να μη βαρεθούμε!
Η Πρωταρχόντισσα καθότι άνθρωπος του οικονομικού κλάδου, ξαναγύρισε στο laptop, αγνοώντας με τελείως.
- «Μα τι κάνεις;» ρώτησα «δεν βλέπεις ότι η κατάσταση μου είναι σοβαρή; Ούτε ένα λεξοτανίλ να μου προσφέρεις;»
- «Τώρα είναι ώρα για δράση» απάντησε. «Ψάχνω τις αγγελίες να δω πως πάνε οι τιμές των ακινήτων, μήπως και χρειαστεί να πουλήσουμε το σπίτι για την επόμενη φορά που θα πάμε στο super market!»
- «Έχεις δίκιο», της απάντησα «από αύριο Καστέλλι, κήπος, να φυτέψουμε κανένα ζαρζαβατικό, να πάμε για χόρτα, κανένα χοχλιό…»
Δεν έλαβα απάντηση. Είχε αρχίσει και αυτή να τραγουδά «Πότε θα κάνει Ξαστεριά»!
Την Προσοχή σας Παρακαλώ: Το Θ.Ψ.Π.Ν.Χ. (Θεραπευτήριο Ψυχικών Παθήσεων Νομού Χανίων) έχει κλείσει. Προβλέπεται ωστόσο πολύ σύντομα να είναι ξανά κοντά μας, με νέο πρόγραμμα!
Ο Καφετζής
Ήπιαν Καφέ και σχολίασαν