«Εντάξει, έκανες την πλάκα σου, σταμάτα όμως τώρα γιατί εκτίθεσαι»!
Το παραπάνω ειπώθηκε σε γνωστό μου, φίλο blogoγείτονα προ ολίγων μηνών σε μια συζήτηση και έκτοτε έχει αποτελέσει θέμα ευρύτερης ανάλυσης. «Εκτίθεσαι»… Ναι, εκτίθεται. Και αυτός, όπως και εγώ και όλοι οι συνάδελφοι bloggers. Όχι μόνο εκτιθέμεθα αλλά και σε πολλές περιπτώσεις κινδυνεύουμε κιόλας αν γράψουμε κάτι που μπορεί να ενοχλήσει, ή να θίξει την τάξη των πραγμάτων. Ίσως είμαστε η πλέον απροστάτευτη κοινωνική ομάδα έναντι της οποιαδήποτε αρχής. Πρώτον γιατί τα ψηφιακά μας χνάρια κάνουν εύκολη την πρόσβαση της οποιαδήποτε αρχής ακόμα και στην κρεβατοκάμαρα μας και δεύτερον γιατί δεν γράφουμε με τις πλάτες κάποιου δημοσιογραφικού οργανισμού.
Η καθηγήτρια Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, είχε χαρακτηρίσει τα blogs «5η εξουσία», την διαδοχή της 4ης εξουσίας του τύπου, και είχε μιλήσει για την αστραπιαία διάδοση των selfmedia (blogs) κόντρα στα παραδοσιακά massmedia, αλλά εγώ δεν θα προχωρήσω σε σχετικές αναλύσεις επί του θέματος. Θα παραμείνω στην «έκθεση» και στο αν και κατά πόσο «αξίζει» αυτό που κάνουμε.
Ανοίγω το ημερολόγιο του Καφενέ αλλά και των άλλων blogs που δημιούργησα κατά καιρούς, εξαιρώντας τα δύο εξ’ αυτών (1) (2) που δεν έχουν να κάνουν με την ευρέως αποδεκτή έννοια του blog (ενημέρωση, επικοινωνία, βήμα έκφρασης απόψεων, σχολιασμός). Ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων αν τα όσα θα αναφέρω παρακάτω διαφανούν ως ευλογία στα γένια μου. Στόχος μου δεν είναι να με αναδείξω, αλλά να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα σχετικά με την αξία όλης αυτής της προσπάθειας. Ταυτόχρονα θα σας παρακαλέσω να αναφέρετε και εσείς με την σειρά σας περιπτώσεις είτε δικές σας, είτε ευρύτερες, που η δύναμη του blog στάθηκε αφορμή για αλλαγές, για σκέψη, για ενεργοποίηση των πολιτών. Για περιπτώσεις που είπατε, “αυτό που κάνω αξίζει”.
Ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο μου: πολύ πριν εγκατασταθώ μόνιμα στο Ηράκλειο, όταν ο Καφενές «εξέπεμπε» το δικτυακό του σήμα από το Κορωπί αποκάλυψε την εξαπάτηση των ντόπιων πολιτών από έναν πολιτικάντη, εξέθεσε δημόσια την αλήθεια για τα όσα συνέβαιναν παρασκηνιακά σε βάρος χιλιάδων πολιτών, ανάγκασε τον δήμαρχο να επέμβει για να καλύψει τα ακάλυπτα, εξέθεσε τα κρυφά χαρτιά της αντίπαλης δημαρχιακής παράταξης, έξυσε το πρόβλημα με τις λυματολάσπες στην περιοχή… Μαύρη περίοδος που οδήγησε μάλιστα κάποιους θερμοκέφαλους (των οποίων θίχτηκαν τα συμφέροντα), να φτάσουν να απειλήσουν τον υπογράφοντα, χρησιμοποιώντας μάλιστα γκανγκστερικές μεθόδους για να με κάνουν να σταματήσω. Όταν δημιούργησα ένα ξεχωριστό blog (3) και κίνησα θέματα που αφορούσαν την περιοχή που κατοικούσα τότε, είδα τις υπηρεσίες να παίρνουν μπροστά και να εργάζονται με τον φόβο της περεταίρω έκθεσης! Έφτασα εγώ ένας blogger ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες άλλους bloggers, ένας απλός πολίτης χωρίς καμία ειδική δύναμη να καθαρίσω μια ολόκληρη λεωφόρο από τα σκουπίδια, να κινήσω τις υπηρεσίες ενός δήμου για να μαζέψει και να συμμαζέψει αυτοσχέδιες χωματερές και τους καρεκλοκένταυρους ενός τοπικού συλλόγου να ξεκουνήσουν και να αρχίσουν να παράγουν έργο ουσίας…
Όταν ο Στέλιος Κούλογλου έβαλε στο TVXS την φωτογραφία που είχα φτιάξει για τον Φωτο-Καφενέ και έγραψε ότι ήταν «προφητική» (με το θέμα της Ολυμπιακής και την εξαγορά της από την Qatar Airways), σκέφτηκα ότι μόνο προφητική δεν ήταν. Αυτό που έκανα τότε ήταν να εκθέσω απλά την πραγματικότητα που όλοι μας γνωρίζαμε. Μια πραγματικότητα που ήθελε ένα προγραμματισμένο εθιμοτυπικό ταξίδι να συνδέεται με την πώληση της Ολυμπιακής για εσωτερική κατανάλωση λόγω της επικαιρότητας του θέματος. Αυτή είναι η δύναμη του blogger…να λέει αυτά που δεν θέλουν, ή δεν μπορούν, να πουν οι άλλοι.
Μέσα μου καταλήγω στην σκέψη ότι αυτή η έκθεση αξίζει, έστω και γι’ αυτά τα μικρά και απειροελάχιστα. Αξίζει γιατί μπόρεσα και μίλησα και είπα τα πράγματα όπως τα έβλεπα, έτσι όπως δεν θα τα έβλεπε κανένας δημοσιογράφος και ίσως δεν θα τα έλεγε, ακόμα κι αν ήθελε να το κάνει.
Αξίζει και για έναν παραπάνω λόγο… Για όλους εσάς τους γείτονες φίλους και φίλες bloggers που μέσα από τις σελίδες σας (μας) δίνουμε την ευκαιρία είτε ο ένας προς τον άλλο, είτε προς το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό να ενημερωθεί για πράγματα που δεν θα μάθει από τις κλασσικές massmedia πηγές, να μπει στη διαδικασία της σκέψης, να μάθει, να εξετάσει και να συμμετάσχει σε διαλόγους προωθώντας την έννοια της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας στην έκφραση των ιδεών.
Η απάντηση μου στο «Εντάξει, έκανες την πλάκα σου, σταμάτα όμως τώρα γιατί εκτίθεσαι», είναι: «καλά κάνω και εκτίθεμαι, τουλάχιστον απολαμβάνω την πολυτέλεια του ελεύθερου λόγου και την ηρεμία ψυχικής συνείδησης ακόμα και αν αυτό τρέφει το εγώ μου».
Ο Καφετζής
(1) http://koufonisia.wordpress.com
(2) http://classicselections.blogspot.com
(3) http://agiamarinakoropi.wordpress.com
[«καλά κάνω και εκτίθεμαι, τουλάχιστον απολαμβάνω την πολυτέλεια του ελεύθερου λόγου και την ηρεμία ψυχικής συνείδησης ακόμα και αν αυτό τρέφει το εγώ μου».]
Σε αντίθεση με τους δημοσιογράφους που τρέφουν το εγώ τους, βλέπε διασημότητα, που έχουν ξεχάσει την ελευθερία του λόγου, οι bloggers τολμούν να πουν αυτά που θα έπρεπε να πουν οι κ.κ. του Τύπου και των άλλων Μέσων ενημέρωσης. Δεν είμαι blogger. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το κάνω και σίγουρα δεν θέλω να το κάνω απλά για να το κάνω. Παρακολουθώ στενά πολλά blogs ανάμεσα σε αυτά και το δικο σας και μου αρέσει αυτή η δύναμη που ζωγραφίζει το χαλί της νεας μορφής ενημέρωσης. Χαίρομαι που έχετε συμπεριληφθεί ανάμεσα στα καλύτερα blogs του Ηρακλείου. Ταπεινή μου άποψη να αναφέρεστε και στα τοπικά θέματα. Καιρός να ταρακουνηθούν λίγο και οι δικοί μας άρχοντες.
Μαρία
“Ταυτόχρονα θα σας παρακαλέσω να αναφέρετε και εσείς με την σειρά σας περιπτώσεις είτε δικές σας… που η δύναμη του blog στάθηκε αφορμή για αλλαγές, για σκέψη, για ενεργοποίηση των πολιτών. Για περιπτώσεις που είπατε, “αυτό που κάνω αξίζει”.”
Η ανάρτηση σαφώς αναφέρεται στην πολιτικοποιημένη στάση των bloggers που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ερασιτεχνικής δημοσιογραφίας ή της διαμαρτυρίας για τα κακώς κείμενα της κάθε αρχής. Πράγματι μπορεί κανείς να μιλά για πέμπτη εξουσία και αυτό από μόνο του καταξιώνει επαρκώς την ύπαρξη ενός προσωπικού ιστολογίου.
Υπάρχουν και άλλοι λόγοι όμως να διατηρεί κανείς ιστολόγιο εξίσου, κατά τη γνώμη μου, σημαντικοί: προσωπική έκφραση όχι αυτεπίστροφη αλλά με κείνη τη διάθεση για ευρύτερη επικοινωνία, πόλεμος εκ των έσω, υποδόριος, με τη νοοτροπία που παράγει και συντηρεί τα κακώς κείμενα και άλλα πολλά που δεν έχουν σχέση με το μαχόμενο ιστολογείν άμεσα, αλλά με κάτι πιο προσωπικό. Μήπως όμως εξίσου μαχόμενο;
Χωρίς διάθεση για περιαυτολογία, αλλά με ειλικρινή διάθεση να εξηγήσω καλύτερα την άποψη μου, παραπέμπω στο post (μου) Γιατί να έχει κανείς blog ή οι Δον-Κιχώτηδες του διαδικτύου στο http://paramythiakaiallatina.blogspot.com/2008/11/blog.html
Ευχαριστώ για το χώρο και συγγνώμη που μακρηγόρησα.