Πανικός στο υπόστεγο… Έντρομος κοίταξε ο νεαρός υπαξιωματικός τον προϊστάμενο του, δείχνοντας του το laptop που μόλις το είχε συνδέσει στον κινητήρα του αεροσκάφους της Π.Α. Το καλώδιο ακόμα ταλαντευόταν…
- «Προϊστάμενε…πρόβλημα»!
- «Παρακαλώ; Τι έπαθες και μοιάζεις με ληγμένη μπριτζόλα;»
- «Πάτησα ένα Enter παραπάνω σε αυτόν τον διάολο και δεν ξέρω τι να κάνω…», είπε ο νεαρός υπαξιωματικός και έδειξε το laptop.
- «Δηλαδή..;», συνέχισε ο προϊστάμενος χωρίς να έχει καταλάβει.
- «Τι δηλαδή κύριε προϊστάμενε;… ένα enter παραπάνω»!
Ψύχραιμος ο προϊστάμενος, παλιά καραβάνα, τεχνικός από τους λίγους, κατάλαβε αμέσως τι είχε γίνει…
- «Δεν μου λες παλικάρι μου…την ώρα που τα πάταγες, έβλεπες τι γράφει στην οθόνη»;
- «Όχι…», είπε ο νεαρός υπαξιωματικός και συνέχισε με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του. «Έπρεπε να κοιτάζω»;
- «Δηλαδή…τι ακριβώς έκανες παλικάρι μου;», συνέχισε ο προϊστάμενος… «…πες μου βήμα – βήμα».
- «Να…έβαλα το καλώδιο εκεί για να κάνω download τα δεδομένα όπως διατάξατε…».
- «Μάλιστα…πάμε παρακάτω…το καλώδιο το βλέπω, είναι στη θέση του…» είπε ο προϊστάμενος.
- «Μετά άνοιξα το laptop…ακριβώς όπως κάνω και με το δικό μου…»
- «Μάλιστα…πάμε παρακάτω…το βλέπω ότι είναι ανοικτό…»
- «Μετά πάτησα enter-enter-enter και αντί να πατήσω escape και μετά το μηδέν, πάτησα ένα enter παραπάνω…».
- «Και ο υπολογιστής τι σου είπε παλικάρι μου;», είπε ο προϊστάμενος με φανερή την προσπάθεια του να συγκρατήσει τα νεύρα του…
- «Τι εννοείτε»;
- «Εννοώ τι σου έγραψε στην οθόνη»!
- «Χμ…», έκανε ο νεαρός υπαξιωματικός. «Οθόνη;»
- «Ναι…οθόνη!…Αυτό το τετράγωνο πράγμα που φέγγει μπροστά σου, αυτός ο διάολος τι σου έγραψε»;
- «Έπρεπε να τον κοιτάζω; Γιατί δεν μου το είπατε;»
Άλαλος ο προϊστάμενος… αλλά ο υπαξιωματικός είχε διάθεση να συνεχίσει την κουβέντα!
- «Α…κύριε προϊστάμενε και με όλο το σεβασμό… Εμένα δεν μου είπε κανένας ότι την ώρα που θα πατάω το enter-enter-enter μετά το escape και μετά το μηδέν, θα πρέπει να κοιτάζω και την οθόνη»!!
Ο προϊστάμενος συγκρότησε τις δυνάμεις του – όσες του είχαν απομείνει, κοίταξε τον νεαρό αποσβολωμένο υπαξιωματικό στα μάτια και τον ρώτησε…
- «Δεν μου λες παλικάρι μου…πότε είπαμε ότι τέλειωσες την σχολή;»
Απάντηση δεν πήρε, γι’ αυτό συνέχισε στην επόμενη ερώτηση:
- «Για να έχουμε καλό ρώτημα… αν υποθέσουμε ότι λόγου χάριν την ώρα που πάταγες τα enter, σου έλεγε η οθόνη μη συνεχίζετε – πρόβλημα, εσύ τι θα έκανες; Θα συνέχιζες να πατάς τα enter;»
Ο νεαρός υπαξιωματικός δεν είχε τι να απαντήσει, γιατί δεν είχε μάθει να διαβάζει την οθόνη. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι έπρεπε να πατήσει 3 συνεχόμενες φορές το enter, μια το escape και στη συνέχεια να πληκτρολογήσει το μηδέν. Πράγματα αυτονόητα θα πείτε και ίσως ο όλος διάλογος να σας φάνηκε υπερβολικός. Μην εκπλήσσεστε όμως, και σκεφτείτε αντίστοιχα παραδείγματα, μικρά ή μεγάλα στον δικό σας εργασιακό, οικογενειακό ή φιλικό περίγυρο. Ίσως ακόμα και εμείς και εσείς να έχουμε βρεθεί σε αντίστοιχη φάση. Το παραπάνω περιστατικό δείχνει αφενός την ατέλεια μάθησης και αφετέρου την αδιαφορία του μαθητευόμενου για την εμβάθυνση στην εργασία που εκτελεί. Γι’ αυτό μετά την αποφοίτηση, υπάρχει η περίοδος του ασκούμενου, του ειδικευόμενου κλπ κατά την οποία μεταδίδεται όχι μόνο η εφαρμογή της γνώσης στη πράξη, αλλά και η υπευθυνότητα απέναντι στην εκτελούμενη εργασία. Σημειώνουμε ότι η εν λόγω εργασία που είχε ανατεθεί στον νεαρό υπαξιωματικό, ήταν στατιστικού χαρακτήρα και ουδέποτε τέθηκε θέμα ασφάλειας του κινητήρα του αεροσκάφους. Σε διαφορετική περίπτωση, η εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας χωρίς την απαιτούμενη προσοχή και αντίληψη των επιπτώσεων, θα μπορούσε να αποβεί μοιραία.
Ο νεαρός υπαξιωματικός, ανήκει στην γενιά της αποστήθισης και του copy-paste. Ανήκει στη γενιά όπου η έκφραση «πες το με δικά σου λόγια», δεν έχει νόημα αφού το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει καλλιεργήσει μαθητές φωτοτυπικά, καθώς στην άγρα βαθμολογίας για εισαγωγή σε ανώτερες ή ανώτατες σχολές, πρέπει να αναπαράγουν ακόμα και το ‘κόμμα’. Οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτό, πολλοί. Το ίδιο το σύστημα δημιουργεί την αδιαφορία, τόσο των μαθητών για την ουσία της μάθησης, όσο και των εκπαιδευτικών για την μετάδοση της, ενώ οι γονείς ασκούν τις δικές τους πιέσεις προκειμένου για την μελλοντική οικονομική και κοινωνική αποκατάσταση των παιδιών τους. Έτσι δημιουργήσαμε την «καινούργια νεολαία».
Επειδή όμως αντιτιθέμεθα στους γενικούς αφορισμούς, σημειώνουμε ότι ακόμα υπάρχουν – εντός και εκτός του εκπαιδευτικού συστήματος – δάσκαλοι πραγματικοί, άνθρωποι μέντορες οι οποίοι με κόπο και επιμονή μεταδίδουν όχι μόνο τις γνώσεις τους, αλλά και το κίνητρο για την διερεύνηση και την διεύρυνση τους. Είμαστε τυχεροί όσοι τους απαντήσουμε στη πορεία της ζωής μας.
Καφετζής & Αγάπη Κ.
Ήπιαν Καφέ και σχολίασαν