Καστράτος!

Όταν τον πρωτοσυνάντησα, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Βαρύς τύπος, βλέμμα μπλαζέ, αργές κινήσεις, τεράστιος, επιβλητική παρουσία… Κατάλαβα αμέσως ότι είχα να κάνω με μια πολύ ξεχωριστή και πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα. Όλοι μου μίλησαν για έναν ιδιαίτερα δύσκολο χαρακτήρα, που δεν σηκώνει χωρατά και που δύσκολα θα σου επιτρέψει να τον πλησιάσεις.Οι σχέσεις μας από εκείνη την πρώτη μέρα και μετά, μπορούν να χαρακτηριστούν από την φράση «ή του ύψους ή του βάθους». Άλλοτε καλός μαζί μου κι άλλοτε απλά με αγνοούσε παραδειγματικά!

Ήξερα ότι η όποια προσπάθεια για να κερδίσω την εκτίμηση του, δεν θα είχε κανένα νόημα. Ισχυρές προσωπικότητες και οι δύο μας κι έπρεπε να αφήσω τα πράγματα να κυλήσουν ομαλά. Το αυτό και έπραξα!

Στο προηγούμενο άρθρο μου, κατέταξα τον Καστράτο στην κατηγορία των μεγάλων απολαύσεων. Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος, πως είναι δυνατό να κατατάξεις κάποιον σε αυτή την κατηγορία. Κι όμως είναι. Για να μην πάει λοιπόν το μυαλό σας σε βρώμικες και πονηρές σκέψεις, σας λέγω τούτο…
Ο Καστράτος έχει το ιδιαίτερο χάρισμα να σε οδηγεί σε πραγματικά μεγάλες απολαύσεις. Είναι απόλαυση να τον κοιτάς, είναι απόλαυση να νιώθεις την επιβλητική παρουσία του κοντά σου, είναι απόλαυση να νιώθεις ότι υπάρχει κάποιος που όχι μόνο σε καταλαβαίνει, αλλά στις δύσκολες στιγμές έχει την δύναμη να σου πάρει κάθε μαύρη σκέψη με μια μόνο κίνηση… Φίλος όπως αποδείχτηκε και μάλιστα από αυτό το σπάνιο είδος φίλων… Αυτό το είδος που δεν αποζητά ανταλλάγματα για την φιλία, που δεν παίζει θέατρο, που δεν σε αυξομειώνει ανάλογα με την διάθεση του και με το συμφέρον του…

Χθες το μεσημέρι την στιγμή που όλα γύρω μου έγιναν μαύρα από τα όσα έφτασαν στ’ αυτιά μου, ο Καστράτος καθόταν στη βεράντα. Με κοίταζε! Όταν με είδε να κάθομαι στο τραπέζι με το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια μου έτοιμος να εκραγώ, σηκώθηκε από την θέση του, με πλησίασε με αργά και σταθερά βήματα κι ήρθε στο πλάι μου. Με κοίταξε με τα μεγάλα του μάτια…κι ύστερα έβαλε το κεφάλι του πάνω στο πόδι μου. Γουργούρισε, κούνησε την ουρά του κι άρχισε να τρίβεται πάνω μου.

Από εκείνη τη στιγμή δεν με άφησε ούτε ένα λεπτό. Συνέχεια μαζί μου, να με κοιτάει μέσα στα μάτια και σε κάθε «μιαρ» να μου λέει «ηρέμησε, είμαι εγώ εδώ, έχεις εμένα»!

Μια μεγάλη απόλαυση… Η φιλία! Μια απόλαυση που γίνεται ακόμα πιο ιδιαίτερη και πιο σημαντική, όταν προέρχεται από έναν τέτοιο φίλο που δεν έχει κανένα απολύτως συμφέρον και που δεν χρειάζεται όμορφα λόγια για να είναι φίλος σου. Φίλος που αντιλαμβάνεται την στενοχώρια σου, που σέβεται τις στιγμές του πόνου σου, που δεν διαλαλεί πίσω από την πλάτη σου τα όσα του εμπιστεύεσαι, που δεν προσπαθεί να σε καθοδηγήσει βάσει των συμφερόντων του, που δεν θα σε ειρωνευτεί, που δεν θα σε αμφισβητήσει όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Είναι μεγάλη απόλαυση να συνυπάρχεις με έναν τέτοιο φίλο και χαίρομαι που τον γνώρισα.
Εύχομαι σε όλους και σε όλες να έχουν την τύχη να γνωρίσουν έναν τέτοιο φίλο και μόνο τότε θα καταλάβετε γιατί η φιλία ανήκει στις μεγάλες απολαύσεις της ζωής.

Σας αφιερώνω την φωτογραφία του Καστράτου.

 

 

 

 

 

 

 

 

Με εκτίμηση,

Ο Καφετζής