Λήξη τριημέρου

Καλησπέρα φίλτατοι και φίλτατες… Πάει και το τελευταίο επίσημο τριήμερο του καλοκαιριού. Σε λίγο θα τελειώσουν και οι διακοπές, μαζί με αυτές θα τελειώσουν και τα λεφτά, θα τελειώσουν και οι εκπτώσεις και θα αρχίσουν τα βάσανα… Σχολικά, προετοιμασίες για τον χειμώνα κι όλα τα σχετικά.

Το δικό μου τριήμερο ήταν καλό. Φίλοι καλοί και αγαπημένοι ήρθαν στην γιορτή μου και με τίμησαν με την παρουσία τους. Ήπιαμε, γελάσαμε, σχολιάσαμε, σχεδιάσαμε… Τους έβλεπα όλους που ήταν μαζεμένοι γύρω από το τραπέζι και ένιωσα μια πραγματική ευτυχία. Ωραίο πράγμα να έχεις φίλους αληθινούς. Είναι αλήθεια: “τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι καλά; τους φίλους του”! Δεν δέχομαι την άποψη ότι πρέπει να “κρατάς πισινές” με όλους. Όταν έχεις φτάσει στο σημείο να ξέρεις ποιοι είναι οι αληθινοί σου φίλοι, τους βάζεις μέσα σου. Ξέρω ότι θα στενοχωρήσω κάποια γνωστή. Είχαμε αυτή την κουβέντα την περασμένη εβδομάδα και δεν μπορούσε να καταλάβει ότι δεν μπορείς να κρατάς “πισινές” σε ανθρώπους που έχουν αποδείξει έμπρακτα την φιλία τους. Ένα περίεργο πράγμα!! Είναι το πέμπτο άτομο τα τελευταία χρόνια, που προσπάθησε να με πείσει ότι δεν είναι καλό να είμαι τόσο αφοσιωμένος στην φιλία μου με τον Καπετάνιο! Δεν ξέρω τι παθαίνουν κάποιοι… Μη δουν μια φιλία να αντέχει, τρέχουν να κρούσουν καμπανάκια προς κάθε κατεύθυνση. Πριν μερικά χρόνια, κάποιος γνωστός απόρησε με το γεγονός ότι με τον Καπετάνιο τα λέμε όλα μεταξύ μας… Η φιλία είναι μια μορφή σχέσης. Με τα πάνω της και με τα κάτω της, όταν όμως οι βάσεις είναι γερές αντέχει στον χρόνο και στις καταστάσεις. Τελικά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όλοι κρίνουν εξ΄ιδίων τα αλλότροια. Άνθρωποι που δεν έχουν καταφέρει να “κτίσουν” γερές φιλίες, αντί να αναζητήσουν τα αίτια της δικής τους αποτυχίας, προσπαθούν να δηλητηριάσουν μια πραγματική φιλία. Ίσως δεν έχουν καταλάβει, ότι στην φιλία ισχύουν οι ίδιοι κανόνες που ισχύουν και σε μια σχέση: για να πάρεις πρέπει να δώσεις, δίνεις χωρίς να περιμένεις την ανταπόδοση, τιμάς αυτό που σου δίνει ο άλλος, σέβεσαι τον άλλο ως μια ανεξάρτητη προσωπικότητα, σέβεσαι την ανάγκη του για ζωή έξω από σένα, υποχωρείς, μιλάς εκεί που πρέπει, σέβεσαι τα όρια που χωρίζουν την φιλία από την ιδιωτική ζωή, μοιράζεσαι αυτά που θέλεις να μοιραστείς, σέβεσαι τα μυστικά που σου εμπιστεύεται ο άλλος, χαίρεσαι με την χαρά του, στην δύσκολη στιγμή γίνεσαι αρωγός του χωρίς να στο ζητήσει, συμπαραστέκεσαι και δεν λυπάσαι…

Κλείνω αυτό το θέμα και προχωρώ στο επόμενο.

Πριν μερικές μέρες, σε μια συζήτηση που είχα με μια φίλη, μου άφησε την αίσθηση πως κάποιοι πιστεύουν ότι μέσω του Καφενέ και της θεματολογίας που αναπτύχθηκε τον τελευταίο μήνα, τόσο εγώ όσο και ο Καπετάνιος, αναζητήσαμε μια μορφή αναγνώρισης… Μίλησε για νούμερα που αυξήθηκαν απότομα. Για ποια αναγνώριση μιλάμε; Μάλλον το ανάποδο συνέβη καθότι στο Κορωπί μας έβαλαν στα μαύρα τα κατάστοιχα… Τούτος ο Καφενές και οι συμπράττοντες σε αυτόν φίλοι, δεν έχουν ανάγκη καμίας αναγνώρισης. Άλλωστε η ύπαρξη του Καφενέ οφείλεται σε τελείως διαφορετικούς λόγους από αυτούς που φαντάζονται κάποιοι. Δεν κυνηγάμε νούμερα γιατί δεν θέλουμε να γίνουμε «νούμερα»… Αυτά έχουν έρθει από μόνα τους εδώ και μήνες, πολύ πριν ξεκινήσει αυτή η ιστορία. Όσο για αναγνώριση, δόξα τον Μεγαλοδύναμο μας αναγνωρίζουν συγγενείς, φίλοι και γείτονες, μας αναγνωρίζουν και τα σκυλιά μας Αυτοί μας φτάνουν και μας αρκούν Βεβαίως μας αναγνωρίζουν και αυτοί που πέρασαν μερικές ημέρες είτε στημένοι έξω από τα σπίτια μας ή ακολουθώντας μας. Αυτούς τους αναγνώρισαν μέχρι και οι γείτονες Μάλλον γι’ αυτό το έκαναν… Στάθηκαν πάντως τυχεροί γιατί είχε “πέσει” το σχετικό “σύρμα” και στην επόμενη εμφάνιση τους θα τους αναγνώριζε έως και η αστυνομία!
Τουλάχιστον όλοι όσοι μας γνωρίζουν, ξέρουν ότι είμαστε «έξω καρδιά», ότι διασκεδάζουμε αφάνταστα και ότι πάντα φροντίζουμε να περνάμε όλοι μαζί καλά. Όπως λέει και ο Καπετάνιος, «τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι καλά; Τους φίλους του κι ένα καλό κρασί»… (έχω την αίσθηση ότι μπορεί να το είπε ο Ίωνας στην Σέριφο…αλλά είχα πιει και δεν θυμάμαι καλά). Αυτό τα λέει όλα! Αυτή είναι η φιλοσοφία μας.

Ξέρω ότι θα ξύσω πληγές με το επόμενο θέμα, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά.

Πριν μερικές μέρες έγραψα για 3 χωματερές που υπάρχουν μόνο σε ένα δρόμο στην Αγία Μαρίνα… Αντί λοιπόν κάποιοι να αναλώνονται σε διαδικασίες που οδηγούν τα πράγματα είτε στην κατακραυγή από τους σκεπτόμενους πολίτες, είτε στο κουτσομπολιό από τους «επιπεδούχους» πολίτες, γιατί δεν μπαίνουν στα αυτοκίνητα τους να «σαρώσουν» τις περιοχές του δήμου μας και να φέρουν στο φως της δημοσιότητας αυτά τα αίσχη; Να ένα σημαντικό θέμα που πρέπει να απασχολήσει τους εμπλεκόμενους με τα κοινά της πόλης μας. Να αναζητήσουν τις αιτίες που οδήγησαν εκατοντάδες πολίτες που πέρασαν μπροστά από τις παράνομες χωματερές και δεν μπήκαν στην διαδικασία να ενημερώσουν κανέναν. Να αναζητήσουν τις αιτίες που οδήγησαν τα πληρώματα των απορριμματοφόρων να αγνοήσουν την κατάσταση και να μην ενημερώσουν κανέναν. Να επιρρίψουν ευθύνες σε όποιους υπεύθυνους αδιαφόρησαν. Υπάρχει πολλή δουλειά να κάνουν.
Ας θέσουν τους εαυτούς τους σε διαδικασίες ευαισθητοποίησης του πολίτη! Πλησίασε ποτέ κανένας τον πολίτη να ακούσει τα παράπονα του, να ακούσει τις προτάσεις του; Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει μόνο εδώ στο Κορωπί. Συμβαίνει παντού. Κανένας δεν ακούει τον πολίτη. Τα παράπονα δεν «συμφέρουν» και οι προτάσεις «ενοχλούν»! Μπορεί να συμβαίνει παντού, αλλά οι δικοί μας μπορούν – αν θέλουν – να κάνουν την διαφορά. Μπορεί τον δήμαρχο να τον ενοχλούν τα κολακευτικά σχόλια, αλλά δεν είναι κολακείες, είναι μια αλήθεια… Δεν μπορεί μόνο αυτός να στέκεται όπως θα πρέπει να στέκεται κάθε σκεπτόμενος πολιτικός, απέναντι στα τόσα σημαντικά ζητήματα. Δεν είναι δυνατόν για έναν δήμαρχο να προσπαθεί να μιλήσει μόνος του σε 30.000 κατοίκους και μόνο αυτός να αφουγκράζεται τα όσα συμβαίνουν και να προσπαθεί να δώσει λύσεις!

Ας ασχοληθούν λοιπόν αυτοί που πρέπει με τον πολίτη και ας φροντίσουν οι κινήσεις τους να είναι τέτοιες που να μην τραβάνε πάνω τους τα αρνητικά σχόλια. Ας προβληθούν με έργα ουσίας και όχι με κινήσεις εντυπωσιασμού που στο τέλος – τέλος γυρίζουν εναντίον τους όπως γυρίζει και το μπούμερανγκ. Ας αφήσουν τις καρέκλες και ας βγουν έξω στον κόσμο. Η πολιτική ξεκινάει με οράματα αλλά αν δεν συμβιβαστεί με τις απαιτήσεις των καιρών και δεν εναρμονιστεί με την κοινωνία, χάνει την ουσία της. Η σύγχρονη πολιτική δεν πρέπει να βασίζεται σε αποφάσεις κεκλεισμένων των θυρών, ούτε και στα μπαλκόνια. Πόσο μάλλον σε ανώριμες ενέργειες “εσωτερικών αντιπαραθέσεων από τον φόβο μήπως και κάποιος θέσει σε κίνδυνο την καρέκλα κάποιου άλλου”… Η πολιτική πρέπει να βασίζεται στην συνεχή επικοινωνία με τους πολίτες και στον ξεκάθαρο σκληρό (και όχι ποιητικά πλασμένο) λόγο. Λόγια σταράτα και καθαρές κουβέντες. Η εποχή των «υποσχέσεων» πέρασε ανεπιστρεπτί κι αν κάποιοι επιμένουν στην φιλοσοφία του «Γκόρτσου», πρέπει να απομακρύνονται ως επικίνδυνοι γιατί «παίζουν» με το αύριο των παιδιών μας.
Τα παιδιά μας δεν πρέπει να μάθουν στο ρουσφέτι, δεν πρέπει να μάθουν στις υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, δεν πρέπει να μάθουν στην αμπελοφιλοσοφία! Πρέπει να μάθουν ότι ζουν σε μια κοινωνία όπου δεν έχουν μόνο απαιτήσεις αλλά έχουν και υποχρεώσεις. Πρέπει να μάθουν να λένε και να απαιτούν την αλήθεια, πρέπει να μάθουν να σέβονται, πρέπει να μάθουν να καταδικάζουν και να απομονώνουν πρακτικές που λειτουργούν σε βάρος του κοινού συμφέροντος. Πρέπει να μάθουν να μην αποδέχονται τον καταπατητή, τον εργολάβο αυθαιρέτων, αυτόν που ρυπαίνει το περιβάλλον, αυτόν που προσπαθεί να κάνει την δουλειά του από το «παράθυρο», αυτόν που προσπαθεί να αποκτήσει ένα δημόσιο αξίωμα για να εξυπηρετήσει τα συντεχνιακά του συμφέροντα. Πρέπει να μάθουν να αγωνίζονται όχι μόνο για το δικό τους καλό, αλλά και για το καλό του γείτονα τους, του φίλου τους, του συμπολίτη τους. Πρέπει να μάθουν να διαθέτουν τον εαυτό τους εθελοντικά σε κάθε καλή προσπάθεια. Πρέπει να μάθουν και για να μάθουν, πρέπει πρώτα από όλα να τα διδάξουμε εμείς με τις πράξεις μας σε καθημερινό επίπεδο.

Ας αφήσουν λοιπόν κάποιοι τις “κομματικές διαδικασίες” και τα συμβούλια για να δουν πως θα αντιμετωπίσουν τον Καφετζή και τον Καπετάνιο και ας εξετάσουν προσεκτικά να δουν αν μέσα στα όσα είπαμε μέχρι τώρα, υπάρχουν αλήθειες που θα πρέπει να τις εξετάσουν σοβαρά. Αντί λοιπόν να συνεχίσουν κάποιοι να ενισχύουν τα διάφορα “κουτσομπολιά”, καλά θα κάνουν να μαζευτούν γύρω από ένα τραπέζι ανοικτής συζήτησης και να αποφασίσουν για το πως και με ποιούς θα πρέπει να πορευτούν. Με αυτούς που μετράνε τα “ψηφαλάκια” άσχετα με το εάν είναι ικανοί ή όχι ή με αυτούς που θα κερδίσουν τον δυσαρεστημένο ψηφοφόρο με το έργο τους; Με αυτούς που με τις καθημερινές τους πράξεις υπονομεύουν το μέλλον των παιδιών μας ή με αυτούς που αναγνωρίζουν ότι έχουν υποχρέωση απέναντι στα παιδιά αυτής της πόλης να τα μάθουν να λένε την αλήθεια και να τα μάθουν να σέβονται τον εαυτό τους και τον συνάνθρωπο τους;

Πάει και αυτό το θέμα… Ώρα για την απογευματινή σιέστα

Σας ασπάζομαι,

Ο Καφετζής!