Η Κυριακή των αναμνήσεων

Απόγευμα Κυριακής. Μια μέρα που πέρασε έτσι, χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο με εξαίρεση τις φωτογραφίες που έβγαλα από διάφορα σημεία της περιοχής μου και τις οποίες ανάρτησα στο blog της Αγίας Μαρίνας

.

Προσπαθώ να γράψω, αλλά ο γιος μου επιμένει να μου πάρει τα τσιγάρα και να με οδηγήσει στην αυλή να κάνουμε ποδήλατο!  Έχει μέρες τώρα που έρχεται και μου λέει: “πρέπει να με καταλάβεις, φοβάμαι ότι θα σε χάσω, κόψε το τσιγάρο…”. Η αλήθεια είναι, ότι βάσει των σχετικών ιατρικών γνωματεύσεων και ενός ιστορικού που είναι ιδιαιτέρως βαρύ, δεν θα έπρεπε ούτε να το μυρίζω… Θα κάνω ακόμα μια προσπάθεια. Τα λόγια του γιου μου χτυπάνε μέσα μου σαν καμπάνες και δεν λέει να τον αφήσω ορφανό επειδή δεν μπορώ να επιβληθώ στον εαυτό μου

!

Ξεκίνησε και η δεύτερη εβδομάδα του Ιουλίου και από ότι λένε οι ειδικοί της μετεωρολογικής υπηρεσίας, θα σφίξουν οι ζέστες, όπερ σημαίνει “αναμείνατε στην λάμπα σας να έρθει το ρεύμα”! Θυμάστε εσείς τα “νεούδια” εκείνα τα στιχάκια που λέγαμε στο σχολείο; “Δ.Ε.Η. = δεν έχουμε ηλεκτρικό”, “Ο.Τ.Ε. = ούτε τηλέφωνο έχουμε”! Άραγε να τα λένε και τα σημερινά νεούδια; Το άλλο το θυμάστε; “Η ώρα είναι μια περνά η αστυνομία, η ώρα είναι δύο περνά το λεωφορείο, η ώρα είναι τρεις περνά ο ταξιτζής”. Σε κάποιες περιοχές, το “τρεις” αντιστοιχούσε στο οτομοτρίς

!

Με έπιασαν οι αναμνήσεις τώρα και δεν λένε να φύγουν. Εκείνα τα χρόνια τα παλιά, τέτοια εποχή με έβρισκε πάντα στο Ξυλόκαστρο, φιλοξενούμενο από τους θείους και τις θείες. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν μπορώ να πω ότι ήταν και το καλύτερο μου, καθότι κάποιοι θείοι και θείες, ήταν της άποψης ότι ως μεγαλύτερος από όλα τα αδέλφια και ξαδέλφια, έπρεπε να μάθω στη δουλειά! Έτσι λοιπόν, κάθε καλοκαίρι από τα 8 έως και τα 15, αντί να πλατσουρίζω με όλα τα παιδιά από το πρωί μέχρι το βράδυ και να χαίρομαι ατελείωτες ποδηλατάδες, πέρναγα τα πρωινά μου είτε στο οικογενειακό πτηνοτροφείο μαζεύοντας, πλένοντας και τοποθετώντας αυγά στις θήκες τους, είτε στα κτήματα! Φυσικά, χρόνο με τον χρόνο αύξαναν αναλογικά και οι ευθύνες… Αυτό γινόταν μέχρι τα μέσα Αυγούστου που ερχόταν η μητέρα μου. Τότε με είχαν στα ώπα-ώπα κι εγώ φυσικά που να μιλήσω. Πάνω από όλα σεβασμός προς τους μεγαλύτερους, “αυτοί ξέρουν καλύτερα”! Γύρω στα δεκαπέντε, δεν άντεξα, μίλησα και φυσικά κόπηκαν όλα μαχαίρι! Ιστορίες τρέλας μιας οικογένειας που είχε εξομοιώσει τον Χριστιανισμό με τον Μωαμεθανισμό ως προς τις πρακτικές, αλλά κατ’ επιλογή. Σε εκείνο το σπίτι επέβαλαν τον “Χριστιανισμό” στους άλλους, αλλά οι ίδιοι έπρατταν τα ακριβώς αντίθετα, πιστεύοντας ότι αυτοί είχαν γεννηθεί με την ευλογία του Χριστού και με την άδεια του να κάνουν ότι θέλουν Ξέχασα το καλύτερο. Ως γνήσιοι “Χριστιανοί”, ήταν απολύτως φυσικό να φροντίζουν και για την “Χριστιανική” αγωγή μου, αλλά ταυτόχρονα έχυναν ιδρώτα για να με παιδεύσουν και στην λατρεία του Κοκού! Εμένα εν τω μεταξύ, ο τύπος μου προκαλούσε πάντα γέλιο καθώς τον έβλεπα να ατενίζει το αχανές άπειρο φορτωμένος με όλα τα παράσημα! Τους θυμάμαι που λέτε, τότε στο ψευδο-δημοψήφισμα του συνεπώνυμου δικτάτορα, να τρέχουν από σπίτι σε σπίτι να πείσουν τον κόσμο να ψηφίσει “ΝΑΙ”… Με θυμάμαι ντυμένο με τα “καλά” μου να συνοδεύω τον ένα εκ των θείων μου στο εκλογικό κέντρο. Ήμουν 10 χρονών. Βεβαίως, άλλες οι δικές τους προσδοκίες και άλλες του τέως (και ευτυχώς, μακαρίτη πλέον) δικτάτορος… Έτσι όταν “ο λαός αποφάσισε” να πει το “ΟΧΙ” στην βασιλεία, στο σαλόνι του σπιτιού που το άνοιγαν μόνο σε κηδείες, αναρτήθηκε ο δικτάτορας παρέα με το πτηνόν της επαναστάσεως… Εννοείται πως όταν επέστρεψε ο Καραμανλής, η φωτογραφία του πήρε την εξέχουσα θέση έναντι του καλού καναπέ (εκεί που δεχόντουσαν τα “ζωή σε λόγου σας”). Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από εσάς που μεγαλώσατε εκεί στην δεκαετία του ’60-’70, θα έχετε να διηγηθείτε πολλές ανάλογες ιστορίες

.

Ο γιος μου με έβγαλε για μια ακόμη φορά από την συγγραφή… “Μπαμπά πάμε να κάνουμε ποδήλατο”… Τι να του πω και τι να του εξηγήσω; Ότι αν δοκιμάσω να κάνω τώρα ποδήλατο, θα χρειαστώ ασθενοφόρο με ενσωματωμένη πνευμονολογική μονάδα

;

Σταματώ κάπου εδώ για να ασχοληθώ με τον κανακάρη μου. Σας εύχομαι μια πολύ καλή εβδομάδα

.