Έφτασε το τέλος του μήνα. Ένας μήνας «γεμάτος», ένας μήνας έμπλεος εμπειριών. Ένας μήνας που σε προσωπικό επίπεδο με οδήγησε στο να «ξυπνήσω», στο να δω πολλά πράγματα από μια διαφορετική σκοπιά. Με απλά λόγια, μέσα σε αυτόν το μήνα, είδα τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.
Ο μήνας αυτός έκλεισε με μερικές ακόμα αποκαλύψεις. Όχι πως με ξάφνιασαν τα όσα έμαθα. Απλά μου επιβεβαίωσαν τους φόβους μου για το τι πραγματικά συμβαίνει στα παρασκήνια που όλοι εμείς οι ηλίθιοι πολίτες αγνοούμε. Λέω ηλίθιοι γιατί ως τέτοιους μας αντιμετωπίζουν. Σαφώς και δεν ήμαστε ηλίθιοι και όσοι μας θεωρούν ως τέτοιους, το γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν έχουν να κάνουν με ηλίθιους. Αυτό που κάνουν, είναι να εκμεταλλεύονται την ανοχή μας και την δεδομένη αδυναμία μας λόγω άλλων υποχρεώσεων (επαγγελματικών, οικογενειακών κλπ). Εκμεταλλεύονται και τον «ωχ-αδελφισμό μας» και την απάθεια μας και πολλά άλλα. Όπως και να έχει, εκμεταλλεύονται ότι μπορούν προκειμένου να καρπωθούν οφέλη με όπλο την αλαζονείας τους και τις φρούδες φιλοδοξίες τους.
Χθες αργά το βράδυ, είχα μια μεγάλη συζήτηση με κάποιον – δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το ποιος αλλά το τι είπαμε. Διαπίστωσα λοιπόν – για μια ακόμα φορά, αλλά χωρίς καμία έκπληξη πλέον – το πόσο διαστρεβλωμένη είναι η αλήθεια. Ο κάθε ένας προβάλλει μια δική του «αλήθεια» ανάλογα με το πώς τον βολεύει να «χειριστεί» τον απέναντι του. Θα μου πείτε; «Τώρα το ανακάλυψες εσύ»; Φυσικά και δεν το ανακάλυψα τώρα, αλλά κάθε φορά που το συναντώ μπροστά μου, αυτό το πράγμα με ενοχλεί αφάνταστα! Αρνούμαι να με αντιμετωπίζουν ως ένα «βούρλο», ως ένα «πρόβατο». Εναντιώνομαι ακόμα πιο πολύ, όταν το κάνουν γνωρίζοντας ότι δεν είμαι «βούρλο»!
Αυτό που κατάλαβα, είναι ότι όλοι είναι δέσμιοι των «κουκιών»…ενώ θα έπρεπε να είναι δέσμιοι της αλήθειας, της μιας και μοναδικής. Με πειράζει πιο πολύ όταν αυτά συμβαίνουν σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με δυσπρόσιτους βουλευτές που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους μας είναι και αδιάφοροι καθώς έχουμε συνηθίσει να τους βλέπουμε μέσα από ένα «γυαλί». Εδώ, έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που τους βλέπουμε καθημερινά. Ανθρώπους που θα έρθουν στο σπίτι μας, που θα τους δούμε στο σχολείο, που θα πάμε στο μαγαζί τους. Ήθελα να ήξερα, αισθάνονται καλά όταν τους συναντάς στον δρόμο και ξέρουν ότι από μέσα σου τους κοσμείς με διάφορα επίθετα, όπως: ψεύτης, άχρηστος κλπ; Αισθάνονται καλά ή μήπως έχουν γίνει τόσο αναίσθητοι που δεν μπαίνουν καν στην διαδικασία να το σκεφτούν; Μήπως από την άλλη έχουν καβαλήσει τόσο πολύ το καλάμι που θεωρούν ως δεδομένο ότι είσαι «μαλάκας»;
Η απόλυτη κατάντια της «πολιτικής»…
Όλοι παρακολουθήσατε τα όσα εξελίχθηκαν στην μικρή (τοπική) κοινωνία μας. Όλοι καταλάβατε πως κάποιοι (οι πολλοί) αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι να πάρουν θέση. Όλοι είδατε επίσης πως ένας δήμαρχος όρθωσε το ανάστημα του και κατέβηκε στον πολίτη για να δώσει εξηγήσεις, για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα και το κυριότερο για να «κερδίσει» τον πολίτη. Όπως έχει ήδη γίνει ξεκάθαρο, δεν το έκανε με ψέματα. Το έκανε με ξεκάθαρες κουβέντες, χωρίς ίχνος αλαζονείας και με διάχυτη την αίσθηση της εντιμότητας που ούτως ή άλλως τον χαρακτηρίζει. Παρατηρήσατε τις εκκλήσεις, τόσο τις δικές μου όσο και του Καπετάνιου, που απευθύναμε προς τους υπόλοιπους εκλεγμένους «άρχοντες» του τόπου, για να τον μιμηθούν… Όσο τους είδατε εσείς να το κάνουν, άλλο τόσο τους είδαμε και εμείς. Κάποιοι έκλεισαν τα αυτιά τους, κάποιοι απλά αδιαφόρησαν και κάποιοι άλλοι ξεκίνησαν έναν πόλεμο με συκοφαντίες… Μέρες τώρα γινόμαστε μάρτυρες λασπολογιών που ατυχώς γι’ αυτούς που τις ενορχηστρώνουν, τους επιστρέφουν και το ξέρουν. Ανάμεσα σε αυτούς και ένα πρόσωπο που για περισσότερο από δύο χρόνια έμπαινε και στο σπίτι μου σε καθημερινή σχεδόν βάση. Είναι κοινό μυστικό ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο δεν έχει να επιδείξει τίποτα από έργο! Όταν λέμε τίποτα, εννοούμε τίποτα! Έχει όμως να λέει ότι έχει κάνει πολλά!! Πριν από ένα χρόνο, στο σπίτι μου, πλησιάζει τον Καπετάνιο για να συστηθεί… Ανακαλύψαμε ότι δεν είχε όνομα, είχε μόνο τίτλο…συστήθηκε έτσι: δημοτικός σύμβουλος!!! Λίγο πιο μετά απάντησε στην ερώτηση άλλου φιλικού μου προσώπου που ρώτησε να μάθει αν είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο να υπηρετεί τα κοινά: «α…εγώ δεν σκάω…λέω σε όλους ναι και τελειώνω. Αυτό δεν θέλουν να ακούσουν; Αυτό τους λέω»!
Μπορεί να σας φαντάζουν υπερβολικά αυτά που γράφω. Δεν είναι! Δυστυχώς δεν είναι και προέρχονται από άνθρωπο που «έταξε» για να βγει, που βγήκε και που δεν έχει προσφέρει τίποτα. Αυτός ο άνθρωπος, σήμερα, έχει ανοίξει έναν βόθρο και πετάει εναντίον μου και εναντίον του καπετάνιου και εναντίον της οικογένειας μου ότι πιο βρώμικο μπορεί να σκαρφιστεί… Λόγια…λόγια. Στα παλιά μας τα υποδήματα το τι λέει…κι αν κάποιοι από τους αποδέκτες ενστερνιστούν αυτά τα λόγια, πρόβλημα τους, γιατί αυτό σημαίνει ότι ανήκουν στον ίδιο παρανομαστή. Το θέμα είναι αλλού. Αυτός ο άνθρωπος διατείνεται ότι ασκεί “πολιτική”!!!
Εγώ όλα αυτά τα ονομάζω η «απόλυτη κατάντια» της πολιτικής! Μια ξεφτίλα και τίποτα περισσότερο. Και καλά αυτά να συμβαίνουν σε κυβερνητικό επίπεδο. Τουλάχιστον, εκεί λες παίζονται «χοντρά» συμφέροντα! Σε επίπεδο μιας μικρής κοινωνίας, τι συμφέροντα μπορούν να υπάρχουν; Μόνο προσωπικά. Συμφέροντα που έχουν να κάνουν με την ματαιοδοξία. Με την ανάγκη «να την βγουν» στον συγχωριανό, να του αποδείξουν ότι είναι ανώτεροι… Ανθρωπάκια που το μόνο που τους νοιάζει είναι να βγουν και να κορδωθούν στην πλατεία, να καμαρώσουν σαν γύφτικα σκεπάρνια όπως λέει και ο λαός και για να το πετύχουν δεν διστάζουν να κάνουν τα πάντα! Να πουν ψέματα, να συκοφαντήσουν, να τάξουν, να βρίσουν… Αυτό είναι το μήνυμα που πήρα εγώ σαν πολίτης αυτού του τόπου και πολύ φοβάμαι ότι αυτό το μήνυμα λαμβάνουν χιλιάδες άλλοι πολίτες. Το μήνυμα του “εξευτελισμού” της πολιτικής από τους ίδιους που υποτίθεται ότι την ασκούν!
Δεν θέλω να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Θα ήταν άδικο για τους ελάχιστους που αποδεδειγμένα έχουν προσφέρει και καθημερινά τρέχουν για όλα σε μια προσπάθεια να φτιάξουν τα πράγματα αλλά και σε μια προσπάθεια τους να καλύψουν τις βλακείες των άλλων! Πόσοι είναι αυτοί; 2-3 …το πολύ και μέσα σε αυτούς και ο δήμαρχος. Φτάνουν όμως αυτοί; Όχι… Δυστυχώς! Εγώ τους θαυμάζω. Δεν πρέπει να είναι καθόλου εύκολο γι’ αυτούς, να εργάζονται περιστοιχισμένοι από άχρηστους και ταυτόχρονα να προσπαθούν να καλύψουν τις απρεπείς συμπεριφορές τους για να διατηρήσουν μια ισορροπία στην πόλη… Φαντάζομαι επίσης, ότι το έργο τους γίνεται ακόμα πιο δύσκολο, όταν ξέρουν ότι πέρα από τους δικούς τους άχρηστους, έχουν να αντιμετωπίσουν και μια ανύπαρκτη αντιπολίτευση που δεν έχει να προσφέρει τίποτα σε αυτόν τον τόπο πέρα από τα ξερά «όχι» της σε όλα τα σημαντικά θέματα. Μια αντιπολίτευση που όπως έχω ξαναπεί, κάνει αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση! Όμως και εκεί δεν μπορώ να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι… Υπάρχει ένας και μοναδικός. Την ημέρα που βρεθήκαμε στο δημοτικό συμβούλιο, ήταν ο μόνος από την αντιπολίτευση που μπόρεσε να δει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις…σε τέτοιο βαθμό που λίγο έλλειψε να πιστέψουμε ότι έχει αλλάξει πλευρά!
Τέσσερις λοιπόν – στο σύνολο – άνθρωποι, δουλεύουν για μια πόλη 30-35.000 κατοίκων!!!
Συνδέστε όλα τα παραπάνω με τα όλα όσα έχουν γραφεί εδώ τις τελευταίες ημέρες και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα…
Σταματώ και αφήνω χώρο στον Καπετάνιο για την δική του ανάλυση… Και όπως ξέρετε, η πένα του δεν χαρίζεται…πονάει και τσούζει περισσότερο καθότι αυτός εντόπιος, γνήσιος, γηγενής, ιθαγενής Κορωπιώτης… Ελπίζω να έχουμε σύντομα το άρθρο του… Έχει και την προπόνηση για την Σπαρτακιάδα… κι εγώ μαζί του σαν αυτοκίνητο συνοδείας…οπότε μπορεί και να μην πιάσει την πένα του σήμερα!
Ήπιαν Καφέ και σχολίασαν