Μπήκα που λέτε στον Καφενέ και ο Αποστόλης, άρχισε τις ερωτήσεις…
- «Αφεντικό, πως τα πέρασες μακριά από τον Καφενέ;»
- «Δεν μπορώ να πω ότι τα πέρασα άσχημα, Αποστόλη μου… Πολλά ταξίδια, όμορφες εμπειρίες, γνώρισα ανθρώπους που χαίρεσαι να είσαι μαζί τους και έπονται ακόμα περισσότερα».
- «Δηλαδή αφεντικό, θα σε χάσουμε ξανά;»
- «Όχι βρε Αποστόλη, δεν θα με χάσετε. Εδώ θα είμαι να περνώ να τα λέμε, στα διαλλείματα της δουλειάς και της χαράς».
- «Της δουλειάς και της χαράς; Με μπέρδεψες αφεντικό»!
- «Ναι βρε Αποστόλη. Της δουλειάς και της χαράς, καθότι την δική μου δουλειά την κάνω με χαρά».
- «Μάλιστα…, μάλιστα… και δεν σε κουράζει να ταξιδεύεις και να κάνεις όλα αυτά που κάνεις;»
- «Όχι βρε Αποστόλη, δεν με κουράζει. Λοιπόν, κάτσε να φέρω από το αυτοκίνητο το άλμπουμ με τις φωτογραφίες. Βάλε και την ρακί που έφερα, φώναξε τον Ιωάννη και τον Δημήτρη κι όποιον άλλον δικό μας βρεις στην γειτονιά, να μαζευτούμε να σας πω ιστορίες…»
- «Έφτασεεεεεε… Αλλά μια στιγμή βρε αφεντικό. Διάβασα πολλές φορές τα οδοιπορικά σου κι ένα πράγμα μου έκανε εντύπωση μεγάλη… Όταν που-χου η Μάγια κάνει οδοιπορικό, μας εξηγεί για τα μέρη, για τους ανθρώπους, μας δείχνει σπίτια, μουσεία κι άλλα τέτοια. Εσύ δεν το κάνεις. Κι επειδή πολύ μου αρέσουν τα ταξίδια, διαβάζω και τα περιοδικά σαν το δικό σου. Αυτά, κάνουν τα μισά από αυτά που κάνει η Μάγια και στα άλλα μισά, μας λένε για τα αυτοκίνητα… Κάνω λάθος;»
- «Αποστόλη δεν κάνεις λάθος. Έτσι το κάνουν και το κάνουν πολύ καλά. Όμως, τα δικά μας διαφέρουν. Τα οδοιπορικά μας δεν είναι οι τόποι, δεν είναι τα αυτοκίνητα που μας συνοδεύουν. Είναι η παρέα, οι άνθρωποι και τα γεγονότα που συνδέονται με αυτούς…».
«Άντε στην υγειά μας παιδιά… ανάθεμα τη, τη ρακί, ιντά ‘ναι αυτό που κάνει, κι όταν την πίνω γίνεται, το πάτωμα ταβάνι…».
(όλες οι φωτογραφίες που ακολουθούν, είναι ιδιοκτησία του περιοδικού Stop and Go, είναι χρωματικά αλλοιωμένες και μικρές σε μέγεθος.)
“Γουρνιά” (Ν. Λασιθίου) – Προϊστορικός οικισμός. Εμείς σταματήσαμε να φωτογραφίσουμε τα αρχαία και οι ξένοι σταματούσαν για να φωτογραφηθούν με την Mustang, που έμεινε γνωστή και ως “παντέρμη Φερράρι”. Έτσι την αποκάλεσε ένας μπάρμπας, στην Άνω Ζάκρο, όταν μας είδε να προσπαθούμε να την περάσουμε μέσα από τα στενά δρομάκια του χωριού “…παντέρμη Φερράρι και που σε πάνε…”!
Φτάσαμε στο τέλος του κόσμου!! Παρακάτω δεν έχει… έτσι νομίζαμε. Τελικά το τέλος του κόσμου (για την ακρίβεια το τέλος της Νοτιο-ανατολικής Κρήτης, ήταν λίγο πιο κάτω). Με το που πιάσαμε την απότομη κατηφόρα, είδαμε την Κάτω Ζάκρο… Εκεί, όντως τελειώνει ο κόσμος!!! Μερικά ενοικιαζόμενα δωμάτια, 4 ταβέρνες, ο αρχαιολογικός χώρος, το φαράγγι των νεκρών και η υπέροχη παραλία, είναι όλα όσα συνθέτουν την εικόνα ενός τοπίου που το βράδι σε αγριεύει.
Σημείωση: αν είστε καπνιστές και αποφασίσετε να πάτε στην Κάτω Ζάκρο, έστω και για μια διανυκτέρευση, φορτώστε τσιγάρα από την Άνω Ζάκρο. Εάν την πατήσετε όπως και εμείς, θα αναγκαστείτε να καταφύγετε στην τράκα βραδιάτικα (όπως και εμείς).
Φαράγγι της Αράδαινας, κοντά στα Σφακιά. Η γέφυρα του Βαρδινογιάννη, ενώνει την Αράδαινα με τον υπόλοιπο κόσμο. Το χωριό δεν υπάρχει πλέον. Αφανίστηκε εξαιτίας μιας βεντέτας και τώρα, το μόνο που βλέπεις, είναι γκρεμισμένα σπίτια.
Η γέφυρα του Βαρδινογιάννη, είναι γνωστή παγκοσμίως, ως ένα από τα καλύτερα και εντυπωσιακότερα σημεία για bungee jumping. Γνωρίσαμε ξένους που έρχονται από τα πέρατα της γης, για να πηδήξουν στο φαράγγι… Ναι…καλά το καταλάβατε! Το μπλουζάκι του περιοδικού είναι αυτό που πηδάει… Είπαμε να το παίξουμε μάγκες, δεθήκαμε, φωνάξαμε “για το Stop and Go βρε γαμώτο” και αφεθήκαμε στον νόμο της βαρύτητας… Πως νομίζετε βρε σεις ότι έγινα σιλφίδα; Τα καις όλα…να το δοκιμάσετε…
“Το πίστεψες Αποστόλη;”… “Να σου πω αφεντικό, ξέρω πως κουβαλάς μπόλικη τρέλα…είπα μέσα μου, δεν μπορεί αλλά το μπλουζάκι είναι όμοιο με το δικό μου…”. “Τρελάθηκες βρε Αποστόλη; Θα είχα πηδήξει και θα ήμουν εδώ; Από ανακοπή θα είχα πάει… Βρήκα έναν αμερικάνο που κάθε χρόνο κάνει γύρα τις γέφυρες ανά τον κόσμο και πηδάει, του έδωσα ένα μπλουζάκι, το κέρασα και μια πορτοκαλάδα το παλλικάρι και φούνταρε στη θέση μου…”
Το σπίτι που βλέπεται, είναι του παππού των Βαρδινογιάννηδων, που λεγόταν Βαρδινάκης. Βρίσκεται περί το 1 χλμ μετά την γέφυρα Βαρδινογιάννη. Είναι ανοικτό σε όλο τον κόσμο, διαθέτει κρεβάτια κι όποιος περαστικός και κουρασμένος θέλει να ξαποστάσει, απλά μπαίνει και κοιμάται. Εκεί γνωρίσαμε κι έναν βοσκό που σαν μας είδε ο άνθρωπος, νόμισε πως θέλαμε να κοιμηθούμε και σηκώθηκε να φύγει για να μη μας ενοχλήσει…
Σφακιά, επιστροφή από Αράδαινα και κατηφορίζουμε για το Φραγκοκάστελλο. Το αγροτικό που βλέπεις, είμαι εγώ. Ευτυχώς που πήγαμε με αγροτικά εκεί… για φαντάσου λέει να είχαμε πάει με την “παντέρμη Φερράρι”, που σε κάθε στροφή μας λαχταρούσε γιατί ποτέ δεν “έφευγε” με τον ίδιο τρόπο… Πάντα και με έναν διαφορετικό… Αλλά το ντίζελ το διπλοκάμπινο με τα δερμάτινα, άλλο να σου λέω Αποστόλη κι άλλο να το οδηγείς… Αφού σκέφτομαι να σου πάρω ένα για να κάνεις τα delivery στους καφέδες!
Φραγκοκάστελο ή Castel Franco όπως το έλεγαν οι Ενετοί. Εκεί έγινε μια από τις πλέον άνισες μάχες στην ιστορία της Κρήτης. Στις 17 Μαίου του 1828, ο Ηπειρώτης υπερασπιστής του κάστρου, Χατζημιχάλης Νταλιάνης, πραγματοποιεί έξοδο ενάντια στα στρατεύματα των Τούρκων. 300 Έλληνες ενάντια σε 8000 Τούρκους. Αυτός και οι άντρες του σφαγιάζονται. Έκτοτε, λέγεται πως εμφανίζεται στα τείχη μαζί με τους καβαλάρηδες του κάθε Μάη, υπό μορφή σκιών που παρελαύνουν. Οι κάτοικοι, έχουν ονομάσει τις σκιές “Δροσουλίτες” καθώς εμφανίζονται με την πρωινή δροσιά.
Μπορεί τα βιβλία της Ιστορίας να μην αναφέρουν τίποτα για την μάχη στο Φραγκοκάστελο, αναφέρουν όμως την Μονή του Αρκαδίου. Στις 9 Νοεμβρίου του 1866, ο Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης πυροβόλησε το μπαρούτι της πυριτιδαποθήκης της μονής, προκειμένου οι έγκλειστοι να αποφύγουν την αιχμαλωσία από τους Τούρκους. Μαζί με τους έγκλειστους, σκοτώθηκαν και όσοι Τούρκοι προσπαθούσαν εκείνη τη στιγμή να εισβάλλουν στην μονή.
“Πάνω Ελλάδα” όπως λένε οι Κρητικοί ή απλά Ελλάδα! Ναι βρε σεις…τι με κοιτάτε σαν χάνοι; Το έχω ακούσει και αυτό! Τεχνητή λίμνη Δόξας, στην ορεινή Κορινθία. Ελβετικό τοπίο σε απόσταση 2 ωρών από την Αθήνα… Εκεί θα βρείτε και το διάσημο κουτούκι του Στάϊκου…η απόλυτη ταβέρνα… Ναι βρε σεις…εκεί τα πήρα τα παραπανίσια τα κιλά!
Η επιγραφή είναι ξεκάθαρη… Αυτόνομο, ανεξάρτητο κράτος και πολύ καλά το λέει καθότι εκεί ξεχνάς τα πάντα. Λίγο οι γεύσεις, κάτι το τοπίο και φυσικά ο ίδιος ο Δημήτρης Στάϊκος κι αν σε ρωτήσουν που βρίσκεσαι, θα πεις “δεν ξέρω…μάλλον στον Παράδεισο”!
Το Κουτούκι που πήρα τα παραπανίσια κιλά και η θέα καθώς απολαμβάνεις το υπέροχο φαγητό. Για καφέ σταματήσαμε και καταλήξαμε να κατεβάζουμε τον άμπακο χωρίς σταματημό!
Ένα εγκατελειμένο πυροσβαστικό όχημα, στο Γραμματικό (Αττική), στον πηγαιμό για το μνημείο των πεσόντων της τραγικής πτήσης της Helios. Από την Κρήτη στο Γραμματικό για να δούμε το μνημείο, αλλά τα ΜΑΤ που φύλαγαν κάποιο ΧΥΤΑ στην περιοχή, δεν μας άφησαν να προχωρήσουμε…
________________________
“Αυτά για την ώρα παιδιά… Αποστόλη, γέμισε τα ρακοπότηρα να πιούμε και κάποια άλλη μέρα θα δούμε κι άλλες φωτογραφίες… Βάλε και στο CD να παίζει ο BB King το Key to Highway. Θα έρθουν κι άλλα οδοιπορικά, θα έρθουν κι άλλες εμπειρίες και θα μαζευόμαστε εδώ να τα λέμε…”
Ήπιαν Καφέ και σχολίασαν